神聖
September 3rd, 2008 by Helga Þórey
Ah… Haustflensurnar komu til mín í ár, rétt eins og í fyrra. Ég man að ég var ný stigin upp úr flensu þegar tónleikarnir í Iðnó voru. Svo eftir að hann kvaddi lagðist ég í bælið á ný.
Ragnheiður kom og fór með brúðleyps-föruneyti. Fyrst var gæsað, svo drukkið hjónum til heiðurs. Gæsunin var afskaplega skemmtileg. Hún fór fram í grenjandi rigningu á menningardag- og nótt. Ratleikur með blautt hár hefur líklega ekki góð áhrif á heilsuna. Þá lagðist ég í tvo daga (hefði átt að taka þrjá en skylduræknin bauð ekki upp á annað). Svo var ég slöpp það sem eftir var viku.
Vikan var skemmtileg og full af gömlum og nýjum andlitum. Japanirnir og Kanarnir létu sér semja prýðilega við okkur hin og ný tengsl voru mynduð. Þegar vikunni lauk fór fólkið hvert í sína áttina; til Tókýó, til Dubai, til New York og í Vesturbæinn. Áður en sú síðasta fór til Parísar sýndi ég henni mávana endurnar á tjörninni og velti því fyrir mér hvenær allt þetta fólk yrði saman komið aftur. Líklega aldrei.
Ný önn er að hefjast en af einhverjum ástæðum tóku flestir kennarar upp á því að hafa vikuna rólega. Ég vona að flensan mín réni því hingað kemur ljósmyndari klukkan þrjú og ég þarf líka að lesa smá Nietzsche. Á morgun þarf ég að keppa í spurningakeppni og horfa á Casablanca í bíósal.
Við Hiroki ræddum hið stórmerkilega fyrirbæri Doriyoko. Ég hef ekki verið nærri nógu dugleg að haga mér samkvæmt því. Í fyrsta sinn í langan tíma sé ég að ég á enga aðra leið eftir. Ég hlakka til.
(og til hamingju gamla, ég gæti ekki verið ánægðari fyrir þína hönd)
