Helga Þórey í Undralandi undrast

Þessa hljómsveit ætla ég að sjá á Airwaves.

Ég var að tala við útlenskan vin minn á emmessenn en hann var að spyrja mig um íslenska tónlist. Hann ætlar að koma á Airwaves svo ég gaf honum smá heads up. Þar sem við fórum í gegnum mæspessíður og jútúba saman helltust yfir mig minningar úr öllum áttum. Að sumu leyti er tónlist nebblega miklu betri minningavaki en myndir.

(ég var einmitt að hugsa um daginn hvort að það væri ekki eitthvað sem ég ætti að muna svona ammælislega séð)

Prins fór í mál við jútúb svo að það er ekki hægt að finna neitt með honum. Mig sem langaði svo að spila I Wanna Be Your Lover - eitt af uppáhaldslögunum mínum. Ég flakkaði í gengum ansi margt á leiðinni og endaði að lokum hjá Fleetwood Mac. Rumours kemur mér alltaf í opna skjöldu hún er svo merkilega heiðarleg og sönn. Sérstaklega hvað varðar textasmíðar Stevie Nicks. Ef ég á einhverntímann eftir að hitta hana þá ætla ég að faðma hana fast. Konan kann nefninlega að þjást. Til dæmis samdi hún þetta galdrakukl:

Time casts a spell on you, but you wont forget me.
I know I could have loved you, but you would not let me.
I’ll follow you down til the sound of my voice will haunt you.
You’ll never get away from the sound of the woman that loves you.

Ég meina, sjamán, hvernig er hægt að líða svona? Það hlýtur að vera alveg ferlegt. Hún verður seint sökuð um að vera dauð að innan.

Fyrir þá sem þekkja ekki sögu Fleetwood Mac þá voru allir í hljómsveitinni að skilja hver við annan og sumir að halda við enn aðra. Á meðan á þessu stóð tóku þau upp Rumours. Sem gerir textana mjög merkilega. Mér finnst miklu skemmtilegra að vita að það liggi eitthvað á bak við textagerð tónlistarmanna - mér leiðast ástarlög sem eru bara ’samin’ en ekki framleidd vegna þess að ‘ég er að gubba úr mér görnunum af þjáningu.’

Klikkið á myndina fyrir tóndæmi.

Í dag rann upp sá merki dagur að ég fór loksins til ofnæmislæknis. Ég sagði henni allar sögurnar af því hvernig sumarið væri langt helvíti sem skiptist á milli lyfjamóks og hræðilegra ofnæmiskasta. Ég sagði henni frá því þegar ég fékk exem af köttunum Mörtu, ofhitnaði af rauðvíni í eigin matarboði og ældi hörpudisk út úr bíl á ferð. Hún tók mig í astmapróf og stakk fullt af götum í handlegginn á mér sem í voru settir ofnæmishvatar með eftirfarandi niðurstöðum:

Svaka mikið ofnæmi úr plönturíkinu: Gras, birki, túnsúra, túnfífill, njóli. Ég sýndi viðbrögði við öllu plöntustöffinu sem tékkað var á.

Svaka mikið ofnæmi úr dýraríkinu: Kettir, hundar og ryk(maurar).

Minna ofnæmi (get kannski svindlað stundum): Skelfiskur, heslihnetur, möndlur.

Handleggurinn á mér er ennþá pínu bleikur eftir ævintýrið og þótti Birnu Helenu hann frekar ógeðslegur í skólanum í dag. Mig klæjaði ekkert smá mikið þegar þetta var gert en mikið óskaplega þótti mér þetta áhugavert ferli. Marta hefði skemmt sér konunglega með mér.

Sem betur fer er ég ekki með astma en hún lét mig fá púst af því að ég verð svo slæm í lungunum á sumrin. Reyndar fékk ég fjóra lyfseðla, einn þeirra inniheldur nýja kynslóð lyfja sem ég á að prófa vegna þess að ég venjuleg ofnæmislyf gera mig svo sloj að ég get ekki tekið þau á virkum nema í neyð. Svo sagði hún mér að húðin mín væri spes og þess vegna viðkvæmari en hjá öðrum (ég er s.s. með svona sem hægt er að skrifa á og kem alltaf flekkótt úr sturtu - þetta eru Lerkilundargenin).

Svo er ég náttúrulega með allskonar annað ofnæmi sem ég gleymdi að biðja hana að gá að. Sem dæmi má nefna Ariel þvottaefni, sem ég hata eins og pestina. Viðbjóðsleg ilmvötn og rakspírar og svo náttúrulega ömurlegir pennar og illa staðsett fjölmiðlafólk.

Þetta kostaði sex þúsund ríkisdali en ég er ekki búin að leysa út lyfin ennþá. Svo var hringt í mig í dag og mér var tjáð að þau hefðu misreiknað sig, ég átti víst að borga tæplega níu. Vei.

Næstu læknar á listanum eru bæklunarlæknir, húðsjúkdómalæknir og magalæknir. Það finnst kannski einhverjum þetta læknarugl vera kreisí en ég hef ekki farið meiriháttar í yfirhalningu síðan 1998 og finnst vera kominn tími. Þetta er eins og að eiga sama bílinn alla ævi. Og maður verður að passa hann vel.

Æi, mig langar alveg á Madonnu í París en mig langar samt meira á bekkjarmót í Noregi um helgina. Ég er alveg í rusli yfir því að komast ekki. Það kostar alveg a.m.k. 30 þúsund að fara til Osló eða Köben og svona 20 þúsund í viðbót að komast til Stavanger. Ég hef alltaf þráð að fara á reunion og svo get ég ekki einu sinni farið þegar það býðst. Allar vaxabæturnar mínar fóru í skuldir, laun fóru í skuldir, allt fer í skuldir og mat og reikninga.

Grunnskólabekkinn minn hef ég ekki hitt síðan við sátum saman í skólastofum í eitísinu á Ólafsfirði (stendur þó til bóta) og bekkinn minn í Noregi hitti ég enn sjaldnar. Eiginlega svo sjaldan að það að fara á bekkjarmót þar væri alveg meiriháttar upplifun. En ég á enga peninga. Ég á ekki einu sinni von á launum sem ég get fengið lánað út á. Ömurlegt.

Það bætti ekki úr skák að um helgina fórum við Fjóla systir að sjá Mannen som elsket Yngve en hún er einmitt tilnefnd til Kvikmyndaverðlauna Norðurlandaráðs. Myndin er um úllínga og gerist öll í Stavanger á sama tíma og ég bjó þar en þá var ég einmitt úllíngur. Skiljanlega er ég búin að vera miður mín úr nostalgíu og heimþrá útaf myndinni (sem er btw. mjög fín og ég mæli með).

Ég er svo fúl yfir þessu að mig langar til að grenja hátt og snjallt. Ég hef komið til Noregs þrisvar sinnum á þeim sautján árum sem hafa liðið síðan ég flutti heim og aldrei hef ég hitt fleiri en nánustu vini. Núna hefði ég getað hitt að minnsta kosti 40 manns - og það hefði verið meiriháttar. En ég verð bara að sitja heima. Heima að læra.

Ég er mjög, mjög leið fyrir þessu máli.

(Á myndinni eru stúdentagarðarnir sem ég bjó á. Eins og sjá má eru þetta hinir vistlegustu garðar og láta þá sem eru hér í Vesturbænum líta út eins og sovéska iðnaðarborg.)

Þvílíkt lán að Egill Helgason hefur farið til Lourdes, séð smekkleysuna sem þar ríkir í markaðsmálum kaþólsku kirkjunnar og látið okkur skrælingjana vita.

Þá held ég mig við rándýru pönnsurnar í París, þar sem meira að segja fólk með milljón á mánuði hefur varla efni á að drekka kaffi.

Hvaða drasl er þetta? 
Kannski sé ég þetta bara í mínum vafra, ég veit það ekki, en þetta birtist fyrir einhverjum mánuðum og er núna úti um allt.



Ég skil ekki.
(Og þó…)

Það gleður mig að Skjár einn sýni Frasier. Eini gallinn er að þeir eru ekki sýndir frá byrjun. Það var svo gaman þegar Niles var ennþá giftur Maris og elskaði Daphne á laun.

Btw. ég get ekki beðið eftir Singing Bee. Ég vona að þetta verði jafn krassandi niðurlæging og Djúpa laugin. Nei, ekkert verður jafn frábært og Djúpa laugin.

Ég er þreytt á þessu útliti. Mér finnst það hundljótt. Ég held að eitthvað aðeins einfaldara henti mér. Þótt litirnir séu reyndar ógurlega fallegir. Segið bless við Rounded 1.0 eftir Ghyslain Armand öpplódara á WordPress.

Nýjir tímar framundan.

Það er fátt sem mér þykir hvimleiðara en sterk bræla af ilmvatni og rakspíra. Þessu hef ég gleymt að gubba uppúr mér nógu hátt í tímum til þess að EINHVER fari að óttast mig og sleppi þessum óbjóði.

Þegar ég vann inni á dagskrárdeild Rásar eitt á RÚV starfaði þar kona sem angaði stöðugt af ilmvatni. Deildin var undirlögð, kaffihornið og sömuleiðis hvert einasta stúdíó sem hún notaði. Stundum fann ég á lyktinni að hún hafði verð inni á safni mörgum klukkutímum áður en ég kom þangað.

Á öðrum vinnustað voru það frekar karlmenn sem duttu í þessa gryfju. Angandi gæðingar framagirninnar höfðu sumir hverjir misskilið konseptið á bak við ‘the sweet smell of success’ alveg hræðilega.

Til þeirra sem nota rakspíra vil ég segja: Less is more. Fyrst þú hefur metnað fyrir því að snyrta þig og hirða, hafð þá líka vit á því að gera það vel.

Það er vont að vera með ofnæmi fyrir þessu ógeði. Það skerst í húðna sem er inni í nefinu og alveg aftur í háls. Manni líður eins og maður sé að anda sýru. Það er allt í lagi að nota bara body spray eða vellyktandi krem. Rakspíri er fyrir kalla sem fæddust fyrir 1920.

Úr hvaða kvikmynd er þetta atriði?

Uppfært 7. september:
Þetta er úr myndinni Chungking Express eftir Wong Kar-wai. Ég mæli með henni. Ég ætla að horfa á In The Mood For Love og/eða Happy Together í kvöld.

Þrátt fyrir að hafa hatað hana í fyrstu atrennu og látið Julie Andrews fara óstjórnlega í taugarnar á mér, þá er ég sjúk í Sound of Music. Ég get horft á hana aftur og aftur. Áður fyrr hefði mér ekki þótt þessi mynd nógu svöl. Kannski er það bara landslagið í henni. Kannski er ég að þroskast.

Í nótt dreymdi mig að ég væri stödd í sjatói þeirra Brads Pitt og Angelinu Jolie í Suður-Frakklandi. Þar var ég stödd til þess að taka viðtal og voru þau sérdeilis persónuleg og væn og leyfðu mér að chilla með þeim inni í risavöxnu svefnherbergi.

Þegar ég skrapp niður í eldhúsið þeirra birtist Jennifer Aniston. Ég spurði hana hvort henni þætti ekki óþægilegt að hitta Brad og Angelinu svona í ljósi þess að Angelina hefði nú stungið undan henni. Hún sagði: Eh, nei - ég vildi bara að hún myndi hætta að hringja í mig. Á meðan á öllu þessu stóð var Angelina alltaf að senda mér sms. Glatað! Kemur þá Angelina og sniglast í kringum okkur á meðan Jennifer lætur sem hún sjái hana ekki. Ég hugsa með mér að nú sé ég sko komin með gott viðtal. Slúðurpressan á eftir að éta þetta upp. Því næst býður Jennifer mér að stinga ættleiðingasjúklingana af og koma með sér til Nice, sem ég þigg.

Eins og gefur að skilja var ég frekar óhress þegar ég vaknaði með horinn lekandi yfir kinnina á mér en ekki að sóla mig í risastóru sjatói í Suður-Frakklandi.

Í gerræðislegri leit að frekari athygli samþykkti ég að vera með í grillþætti Tuttugu og fjögurra stunda í dag. Hversvegna blaðið heldur úti grillþætti í september veit ég ekki en mér þykir það bera vott um væntumþykju í garð haustmánaða. Enda er september oft miklu fegurri mánuður en rigningarfenið ágúst. Að auki finnst mér það hræðilegur plebbaskapur að hætta að grilla bara af því að einhver dagur fékk annað númer.

Ég mæli samt ekki með því að fara í myndatöku með 39 stiga hita. Það er ekki til að auka á neinn glæsileika. En mikilvægi mitt hefur þó aukist með þessari blaðabirtingu. Sérstaklega þar sem ég er með tilvísun á forsíðu. Vel gert Helga mín.

Einhver spurði mig afhverju ég hefði farið í viðtal hjá ‘óvininum’. Svarið er þetta: Ég á enga óvini, allra síst dauða hluti eins og blöð. Vondir pennar vinna allstaðar. Bæði hjá 24 stundum og Fréttablaðinu. Nú og Mogganum líka ef marka má dægigóða færslu Bergsteins frænda (Ég þurfti að verjast hlátri þar sem hann tætir í sig ástkæra kollega mína en þessi orð sem um er rætt eru giska tilgerðarleg, verð ég að segja). Svo eru vondir pennar alls ekki óvinir mínir. Þeir láta mig líta betur út. Ef ég á einhverja óvini í fjölmiðlum þá eru það kjánar sem halda að heilindi mín séu til sölu en æi nei. Þeir eru sínir eigin óvinir.

Mér er jafn sama um fyrirtækjahollustu og flokkshollustu. Þær eru hvorutveggja jafn skemmandi og koma í veg fyrir heiðarlega umfjöllun. Einhversstaðar las ég að sjampó og hárnæring nyti minnstrar hollustu neytenda. Ég hlýt þá að vera spes því ég reyni að kaupa Aussie hárnæringu þegar ég finn hana. Það er svosem ágætt að hollustan liggur þar en ekki hjá einhverjum stjórnmálaflokki. Iss.

Núna er hitinn ekki mikið meiri en 38 stig og ég er að flippa og horfa á PoppTíVí eða hvað sem þessi smekkleysa heitir. Djöfull þykir mér Kóldplei hræðilega einhæf og leiðinleg hljómsveit. Hljómsveitin sem Jared Leto (Jordan Catalano) er í er búin að taka allan sjarma sem My So-Called Life gaf honum og sturta pent niður í klósettið. Kylie Minogue stendur hinsvegar alltaf fyrir sínu. Hún er komin í Róisín Murphy dressið og græjur. Nei! Byrjar þá ekki Róisín Murpy, djöfull er ég heppin. Töff myndband. Mjög Cindy Sherman.

(svo kom eitthvað lag úr auglýsingu sem hljómar eins og walking on sunshine without an edge - úff)

Ah… Haustflensurnar komu til mín í ár, rétt eins og í fyrra. Ég man að ég var ný stigin upp úr flensu þegar tónleikarnir í Iðnó voru. Svo eftir að hann kvaddi lagðist ég í bælið á ný.

Ragnheiður kom og fór með brúðleyps-föruneyti. Fyrst var gæsað, svo drukkið hjónum til heiðurs. Gæsunin var afskaplega skemmtileg. Hún fór fram í grenjandi rigningu á menningardag- og nótt. Ratleikur með blautt hár hefur líklega ekki góð áhrif á heilsuna. Þá lagðist ég í tvo daga (hefði átt að taka þrjá en skylduræknin bauð ekki upp á annað). Svo var ég slöpp það sem eftir var viku.

Vikan var skemmtileg og full af gömlum og nýjum andlitum. Japanirnir og Kanarnir létu sér semja prýðilega við okkur hin og ný tengsl voru mynduð. Þegar vikunni lauk fór fólkið hvert í sína áttina; til Tókýó, til Dubai, til New York og í Vesturbæinn. Áður en sú síðasta fór til Parísar sýndi ég henni mávana endurnar á tjörninni og velti því fyrir mér hvenær allt þetta fólk yrði saman komið aftur. Líklega aldrei.

Ný önn er að hefjast en af einhverjum ástæðum tóku flestir kennarar upp á því að hafa vikuna rólega. Ég vona að flensan mín réni því hingað kemur ljósmyndari klukkan þrjú og ég þarf líka að lesa smá Nietzsche. Á morgun þarf ég að keppa í spurningakeppni og horfa á Casablanca í bíósal.

Við Hiroki ræddum hið stórmerkilega fyrirbæri Doriyoko. Ég hef ekki verið nærri nógu dugleg að haga mér samkvæmt því. Í fyrsta sinn í langan tíma sé ég að ég á enga aðra leið eftir. Ég hlakka til.

(og til hamingju gamla, ég gæti ekki verið ánægðari fyrir þína hönd)