ég er veik heima hjá mér í fyrsta skipti í langan tíma. ef frá eru talin einstaka ofnæmisköst í sumar. ég held ég hafi ekki fengið flensu síðan ég fékk ælupest í febrúar. beinverkir sökka feitt.
ætli ég liggi ekki bara í bælinu og horfi á curb í dag. svo ætla ég reyndar að skrifa smá. en fyrst ætla ég að leggja mig.
Sienna Miller flýði ekki til Ibiza heldur FLÚÐI til Ibiza.
Farðu aftur í þriðja bekk.
(innri klukkan á þessu bloggi er í rugli, klukkan er svo sannarlega ekki hálf-tvö)
Ég er byrjuð að fara mjög reglulega í leikfimi. Um leið og ég fór að venjast því að fara í Þrekhúsið (sem í mínum huga heitir ennþá Þokkabót - enda mun svalara nafn) þá get ég ekki slitið mig þaðan. Síðan að ég tók tryllingstímabilið mikla árið 2006 hefur eftirfarandi gerst í hreyfingarmálum:
Vetur 2006-7: Ekki rassgat.
Haust 2007: Fór með Fjólu sys í jussuleikfimi í Hreyfingu. Dó næstum því úr leiðindum því að þjálfarinn og yours truly áttu ekki mikla samleið. a) Hún var með ikkí spes eróbikkrödd sem átti ekkert skylt við talröddina. b) Henni var alveg sama um tónlistina og spilaði sama ógeðið aftur og aftur. Dæmi: Right Here Waiting For You með Richard Marx á panflautur í teygjum/slökun í lok tíma. c) Hún kom af fjöllum í mataræðisspjalltímanum þegar ég sagði henni að mér stæði á sama um súkkulaði en ég væri þess í stað saltsjúk. Hafði aldrei heyrt um soleis. Þess í stað stakk hún upp á að heilsteikja kjúkling útklíndan blenderuðum lauk. Plebbi. d) Hún var alltaf með sömu pallaleikfimina þrisvar í viku. Svoleiðis var það sko ekki hjá henni Stínu árið 2006. Enda elska ég Stínu.
Vor 2008: Hætti að reykja. Ekki gott fyrir holdafar. Þegar fór að vora fór ég að synda eins og í gamla dag. Kílómetra á dag, fimm daga í viku. Í kjölfarið fékk ég bringusundshné, sem er eitthvað eins og tennisolnbogi. Það var að minnsta kosti vont, mér var bannað að hlaupa og synda og ég er ekki búin að lagast almennilega.
Sumar 2008: Hjólað í vinnuna og Baðhús fyrir vinnu. Það er HELLAÐ að vakna klukkan 06:00 til þess að fara á lélegan crosstrainer í Baðhúsinu. Það er líka ferlegt að vera að drepast úr hita og svita þegar maður er nýkominn í vinnuna. Svo ég varð að finna eitthvað sem ég gæti farið í sturtu á milli. Nú fer ég í Þrekhúsið. Þar er crosstrainer sem er alveg eins og þeir voru í Hreyfingu 2006. Þar hlusta ég á Get Together, Familiar Feeling, Come Into My World og fleiri góða slagara á meðan ég mæma með og líður ó só vel.
Nothing can come close to this familiar feeling we say it all without ever speaking.
Heyrt á hold í síma 4 11 11 11:
1. Þú getur verslað alla nóttina í Office ! (trallalallalei)
2. Lag með U2
3. Þetta er Bylgjan!
Sterkur brjóstsykur þykir mér besta sælgæti í heimi. Ég vildi óska að það væru til fleiri tegundir af því á Íslandi. Ég man eftir brjóstsykur rörunum sem var einu sinni hægt að fá. Nammi namm.
Þegar ég bjó í New York tók ég eitt sinn með mér Hot & Sweet frá Íslandi til að gefa vinkonum mínum að smakka. Þeim fannst það ógeð. Ekki bara fannst þeim það vont heldu ældu þær báðar í vaskinn og sögðu að bragðið ætti ekkert skylt við lakkrís. Svo bentu þær mér á rauðan Twizzlers og sögðu að það væri lakkrís. Mikið þótti mér þær ókúltíveraðar. Lakkrís er ekki rauður með jarðaberjabragði. Hann er svartur og bragðmikill með hæfileika til að hækka hjá manni blóðþrýstinginn sé hans neytt í almennilegu magni.
Bráðum ætla ég að prófa að búa til piparbrjóstsykurssósu á hamborgara.
Myndasögur birtast á síðunni http://www.egilssaga.blogspot.com - hver höfundur þeirra er veit ég ekki.
Góðar stundir.
Það er svo ríkt í fólki að tala um fylki í Bandaríkjunum að íslenska Wikipedia er með það skráð þannig hjá sér. Vert er að minna á að landið heitir Bandaríkin, ekki Bandafylkin. (Það var ég sem breytti því sem breyta mátti á síðunni.)
Fylki og ríki eru alls ekki sami hluturinn. Í Noregi bjó ég til dæmis í Rogaland fylke. Fylki er rúmlega sýsla, meira eins og hérað eða stórt umdæmi. Ríki mynda sjálfstæða stjórn, með sjálfstæð lög. Þannig má dæma fólk til dauða í Flórída og Texas en ekki í Kaliforníu. Í Kaliforníu mega hinsvegar samkynhneigðir gifta sig en það er bannað í Utah. Í Connecticut, a.m.k. þegar ég bjó þar, mátti aldrei beygja til hægri á rauðu. Í New York mátti það nema annað væri tekið fram. Ég veit ekki til þess að það sé munur á hengingarlögum í Osló og Bergen.
Bandaríkin eru sambandsríki eins og nafn þeirra felur í sér. Bandaríkin eru ekki ríki (et.) sem liggur á milli Kanada og Mexíkó heldur ríki (ft.) sem liggja á milli Kanada og Mexíkó.
Aðalástæða þess að ég læt það fara í taugarnar á mér þegar fólk heldur að í Bandaríkjunum séu fylki eru sú að það segir svo mikið um fáfræði þeirra um bandaríska stjórnskipan. Mismunandi ríki geta þýtt mismunandi lönd. Fólk frá New York eða Kaliforníu á til dæmis ekki margt sameiginlegt með fólki frá Alabama eða Wyoming.
Vinstra megin á síðu Wikipediu má sjá lista tungumála sem eru með sömu grein í boði. Þegar bendillinn er færður yfir tungumálalistann má sjá orð eins og état, staat, stat, estado og þar fram eftir götunum. Á nýnorsku (og reyndar bókmáli) er auðlesin grein um delstat en það er orðið sem sumir Skandinavar nota yfir fyrirbærið sem ríki Bandaríkjanna eru.
Í grein Norðmanna um bandarísk fylki segir að þau séu landfræðilegar einingar innan ríkja sem stundum eru ganga undir nafninu countys en einnig parish og borough. Í Bandaríkjunum eru rúmlega þrjú þúsund fylki (nákvæm tala fer eftir því hvort sjálfstæð borgarsvæði eru talin með eða ekki). Þar eru hinsvegar aðeins 50 ríki.
Hér fyrir neðan má sjá landið skipt upp eftir fylkjunum sem sífellt er verið að röfla um. Þetta er næstum því jafn vandræðalegt og fréttaflutningur af verkum Bandamanna í Írak. Ef myndin er of stór setjið vafran í fullscreen. Ef það virkar ekki þarftu að fá þér nýja tölvu.
Ég skil ekki afhverju það er ekki pantað meira af Thai Choice Tom Yum núðlum í Nóatúni. Þær klárasta alltaf strax. Get with the program people!!!
Ég keypti þær alltaf frá Blue Dragon en einhver ákvað að hætta að flytja þær inn or something. Miðað við hvað þær klárast fljótt í Þjófatúni held ég að það sé markaður fyrir þær.
(ath. ég fann ekki mynd af tom yum bragði svo að seafood verður að nægja)
“Documentaries are not inherently more truthful than other films. Yet it does not follow that documentaries, to be truthful, must repudiate the aspiration of revealing reality. [...]” W.Rothman.
Ég neita að nota heimasíðu Menningarnætur. Hún er ljót og óhandhæg tímaskekkja og eiginlega til háborinnar skammar. Það notar ekkert selfrespecting fyrirtæki Flash í svona verkefni.
Ef einhver hjá Reykjavíkurborg vill breyta þessum óbjóði þá skal ég með glöðu geði benda þeim á forritara sem getur gert betur.
Ég blokka Flash á netinu. Því Flash hægir á öllu og er eiginlega bara notað í auglýsingar. Vísir og Mbl verða guðdómlegar án Flash. Hér má finna prýðilegt add-on sem virkar með Firefox. Svo er ekkert mál að unblocka ef maður vill fara í leiki.
Um daginn sá ég Jamie Oliver gera rétt sem mig langaði strax að prófa sjálf. Hann steikti nautalund í heilu lagi og setti allskonar grænmeti á hana. Mér fannst hún að minnsta kosti svo girnileg að ég fann uppskriftina á netinu, prentaði hana út og setti á ísskápinn minn. Að sjálfsögðu dubbaði ég aðeins upp á hana sjálf. Í dag gaf mamma mér ungnauta mínútusteik sem ég notaði í staðinn. Næst verður það samt the real deal held ég.
Nautalund, ca. 400 grömm (fer eftir græðgi)
1 haus kínakál (má nota spínat)
Sjávarsalt
Nýmalaður svartur pipar (eða kúlur í mortél)
Að minnsta kosti hálfur desilíter af soja sósu
Jómfrúarolía
5 cm af rifnu engifer
3-4 rifnir hvítlauksbátar
Hálft rautt chilli fyrir byrjendur, heilt fyrir lengra komna. Fræhreinsað og saxað.
Safinn úr einu lime
2-3 stönglar af söxuðum vorlauk
svolítið vel af söxuðu fersku kóríander (ég er byrjuð að rækta mitt eigið - jibbí!)
Fyrst er kínakálið sett í pott með söltuðu vatni og hitað þangað til það verður lint. Mér finnst mikilvægt að reyna að komast hjá suðu. Á meðan þetta gerist er gott að díla við kjötið. Málið er að undirbúa allt vel. Þetta er svona allt gerist í einu réttur.
Lundin er söltuð og pipruð og steikt á grillpönnu. Ég á reyndar eftir að fá mér grillpönnu (ég skil ekki hvað ég er að trassa það) svo að ég setti mínútusteikurnar mínar bara á grillið. Steikurnar voru fimm - en þunnar og nettar, maturinn var fínn fyrir tvo svanga. Fyrst steytti ég sjávarsalt og piparkorn í mortélinu mínu og skveraði svo blöndunni báðum megin á kjötið. Einar rétt lagði steikurnar á grillið á hæsta hita og lokaði. Opnaði aftur eftir 10 sek. Sneri við, beið í aðrar 10 svo voru þær rifnar af. Lund myndi maður væntanlega hafa aðeins lengur á lægri hita á grillpönnu.
Ég notaði stóran bakka undir kjötið svo ég þyrfti ekki að flytja það þegar það væri tilbúið. Ég leyfði því að jafna sig í tvær mínútur. Nautalundin yrði á þessum tímapunkti skorin í medalíur, ég skar steikurnar í 3-4 bita. Svo hellti ég 2-3 msk. af ólívuolíu yfir kjötið. Soja sósan og limesafinn fóru sömu leið. Svo dreifði ég chilli yfir og reif loks hvítlauk og engifer beint á þetta líka. Kínakálinu dreifði ég beint á diskana okkar. Svo fór kjötið yfir það. Þá tók ég það sem varð eftir í fatinu og dreifði yfir matinn. Kóríander og vorlaukur fóru síðast yfir.
Eftir á að hyggja þá myndi ég gera þetta á hverjum disk fyrir sig. Þ.e. setja kálið á, svo kjötið yfir og krydda það þar. Ekki í hinu fatinu. Það er um að gera að spara ekki sojasósuna og limesafan. Mér finnst blandan af bragði þeirra við nautið gera réttinn. Ég átti því miður ekkert rauðvín með herlegheitunum. Af einhverjum ástæðum held ég að þetta gæti verið gott með bjór.
Ég hefði tekið mynd af þessu því rétturinn er mjög fallegur en því miður kláraðist batteríið í myndavélinni í Fréttablaðspartíi/karókíi í gær og ég er ekki búin að hlaða enn. Við Marri unnum kvissið sem Stefán Pálsson hélt þar fyrir okkur - enda erum við geggjuð saman í liði! Svo vann fréttadeildin líka karókíkeppnina með glæsilegu framlagi Gumma E. og Kjartans. Svo var kíkt út á lífið. Ég stakk samt fljótlega af og fór heim. Á leiðinni kom ég við á BSÍ og keypti þar franskar karpellur. Mér finnst það alger viðbjóður, það er svo mikið af hertri fitu* í þeim. Mér dettur aldrei í hug að klúðra mjólkurbindindinu þegar ég er svöng á heimleið eftir djamm. Ég vildi að ég gæti sagt það sama um sígarettur. Ég stend mig engu að síður mjög vel og er samt sem áður hætt að reykja. Strákur í vinnunni sagði við mig að annað hvort reykti maður eða ekki, ég er ekki sammála. Ég vil frekar reykja 5-10 sígarettur max einu sinni í viku heldur en pakka á dag. Ullabjakk.
Mamma gaf mér tómata sem hún keypti á Flúðum. Sumir eru risastórir og aðrir pínulitlir. Óskaplega gómsætir. Þeir eru í skál á eldhúsborðinu. Tómatar eiga nebblega að vera volgir, teinarnir taka ekki annað í mál.
Ég er að hugsa um að fara í jóga-pílates í fyrramálið hjóla svo í Kolaportið og ná í villtan lax til að marinera í teriyaki, namminamm. Mikið er gott að vera heima, ég hlakka til að byrja í skólanum.
*Fyrir þá sem vita ekki hvað hert fita er þá er hún mesti viðbjóður í heimi og lætur fólk fá kransæðarstíflu. Á Íslandi eru hvorki lög né reglur um merkingar á vörum sem innihalda herta fitu og er það mjög slæmt. Hert fita er aldrei holl, ekki frekar en sígarettur.
Það getur líklegast verið að ég hafi líklegast gerst sek um að ofnota orðið líklegast áður og mér þykir það miður. Það er svo vandræðalegt að sjá orðið líklegast notað í staðinn fyrir líklega eins og í þessu tilfelli hér.
The Dark Knight nær líklega ekki að skáka Titanic.
Það er líklegra að Titanic verði áfram tekjuhæsta myndin.
Það er lang líklegast að staðreyndir málsins komi í ljós síðar.
Ætli það sé líklegt að fólk læri að nota líklega í stað líklegast?
Um leið og ég eignaðist fyrstu tölvuna mína fékk ég áhuga á að kunna á hana. Þegar ég komst á tölvu númer tvö var ég orðin nokkuð sleip. Ég þurfti ekki að hringja í Undrapabba til að fá hana straujaða, ad/spyware eða registry hreinsaða, defragmentaða eða neitt álíka. Núna þegar mér finnst tölvan mín vera orðin hæggeng og erfið þá díla ég við það með því að a) skanna hana fyrir aðskotahlutum og henda þeim, b) ef vandinn heldur áfram þá tékka ég á nýjum forritum á netinu sem ég var kannski ekki búin að frétta af, c) ég strauja hana.
Að strauja er vanmetinn aðgerð. Maður sækir bara allt úr henni sem maður vill eiga (vistar bókamerki og hvaðeina) og svo er bara að reboota systeminu.
Aldrei hefur mér dottið kjaftæði í hug eins og að nota Incredimail, fá mér Limewire eða RealPlayer (mesta ógeð tölvuheims). Einhver skrattans toolbar í Internet Explorer (drasl) þoli ég ekki heldur. Ég er staðfastur notandi Firefox, að minnsta kosti þangað til einhver betri dagar uppi fyrir Pésa. Ég er alveg að fíla þristinn, by the way.
Síðan ég byrjaði á Fréttablaðinu hef ég þurft að rúnta annarra manna skrifborð. Um þessar mundir er ég á tölvu númer fimm. Þessar farir hafa verið misjafnar. Á fyrsta deski var ég með ágæta tölvu sem var mjög fín fyrir public tölvu. Númer tvö var krapp enda verri vél en númer eitt. Sú þriðja var litlu betri og það hvein í henni eins og númer tvö - þó mátti hún eiga það að ekki þurfti að rístarta í hvert sinn sem forrit ákvað að hætta að vera memm. Fjórða var drullufín. Reyndar hrundi InCopy í henni reglulega svo að hálfkláraðar fréttir áttu það til að detta út og verða að engu en vélin sjálf var alveg ágæt. Ég hefði kannski átt að fíkta aðeins í henni. Sú fimmta, sem ég nota um þessar mundir, er næstum því ónothæf líkt og númer tvö.
Þær eru báðar plagaðar af yfirgengilegri Internet Explorer notkun, sífelldri vistun á desktop og fleira kjaftæði. Þegar ég fór í ad/remove programs í dag rakst ég á viðrinin RealPlayer, Hotbar, Windows Toolbar auk gnægð forrita sem sum hver höfðu ekki verið notuð síðan á árunum 2005-06. Ég er farin að halda að fólk sé svo vant því að notast við hægar tölvur að því finnist það ekkert mál lengur. Hvað um það, um leið og ég var búin að eyða tveimur tímum af dýrmætum vinnustundum í að laga það sem lagað varð, gat ég unnið næstu tvo á sömu afköstum og ég hefði tekið á fimm með tölvuna í fokki.
Þegar ég vann á RÚV varð ég fyrir því slæma óláni að þurfa að nota tölvu sem ég deildi með öðrum. Sama hve vel ég gekk um og þá þurfti ég að skanna hana fyrir adware-i vikulega. Ég þurfi að henda úr henni drasli eins og títtnefndum RealPlayer og Comet Cursor eða einhverju álíka drasli.
Margir sem ég þekki verða ægilega reiðir þegar tölvurnar þeirra virka ekki (þær mega virka hægt en alls ekki krassa). Fólk virðist ekki skilja að tölvur eru eins og bílar. Þær verða að fá bensín, olíu, nýjar rúðuþurrkur, vetrardekk og ryðvörn til þess að þær bili ekki. Ekki er hægt að sitja og blóta tölvunni sinni því að allar líkur eru á að eigandi hennar hafi komið henni í það klandur sem hún er í núna.
Fyrir þá sem hafa ekki hugmynd um hvaða forrit ber að varast þá eru smá listi hér.
Fyrir þá sem langar að losna við krapp þá er svaka sniðugt að nota Ad-Aware og Spybot. Eflaust eru betri forrit til og ég veit af eigin reynslu að Ad-Aware finnur ekki alltaf allt - en slatta og það er skárra en ekkert. Ég er að fíla Spybot betur en það er ekki jafn aula-proof. Trend Micro býður upp á ókeypis skann og er líka sæmilegur kostur. Þetta þarf að gerast á netinu og því þrælsniðugt að láta hana ganga yfir nótt.
Sömuleiðis mæli ég með því að Defragmenta. Þá er farið í Start Menu, þar er valið Accessories, svo System Tools og svo Disk Defragment. Einnig sniðugt að gera yfir nótt.
Nú er ég fjarri því að vera tölvusnillingur ég varð bara að koma þessu frá mér áður en ég öskra það framan í næstu manneskju sem ég sé með subbulegan desktop hangandi í Intenet Explorer 5 og vill ekki uppfæra.
Eitt enn VLC er ekki fullkominn en spilar næstum því allt. Skárra en að dánlóda þessum skrattans RealPlayer.
Einhverjar viðbætur eða uppfærslur? Ég er alltaf til í að læra meira um tölvur.
(eða tala illa um Limewire og Kaaza)
Ég varð fyrir því góða láni að vera klukkuð af henni Unni Maríu í vínkeðju sem Vín og matur halda gangandi. Vínið sem ég fékk til smökkunar er ítalskt rauðvín sem heitir Anima Umbra og er frá Arnaldo Caprai sem er lítið fjölskyldufyrirtæki í Úmbríu-héraði á Ítalíu.
Engan betri smakkfélaga en hana móður mína, Önnu Rós Jóhannesdóttur, gat ég hugsað mér. Mamma er mjög hrifin af góðum rauðvínum og hefur bent mér á allnokkur sem mér þykja góð. Að auki var hún sjálf í Úmbríu á síðasta ári og er mjög áhugasöm um vínin frá héraðinu.
Vínið er bragðmikið og alls ekki fyrir byrjendur. Mamma segir það áleitið vín með keim af mintu eða lakkrís og minni jafnvel á leður. Mér tókst að greina að það væri mjög þurrt og mér fannst eins og það myndi henta bragðmiklum mat. Mamma stakk upp á nauti, önd eða villibráð. Ég borðaði með því svínarif, sem var kannski ekki hentugt meðlæti, en ég hefði vel þolað þyngra og meira þrúgandi bragð en það sem ég fékk af þeim. Jafnvel rjúpur eða svartfugl.
En bragðgott er vínið og það er fyrir öllu. Ég mæli með því!
Þeir sem vilja afla sér nánari upplýsinga um vínið geta heimsótt heimasíðu þess sem er hér einnig má nálgast upplýsingar á íslensku hér.
Hann Trausti internetvinur minn og hollustubróðir í mjólk ætlar að vera næsti vínsmakkari. Verðu honum að góðu!
