Helga Þórey í Undralandi

Mér dettur ekki í hug að blogga um neitt nema það sem er óprenthæft vegna almennra aðstæðna. Það sem ég myndi blogga um ef ég gæti væri hugsanlega æðibunugangur og óskammfeilni. En ég geri það ekki. Mér finnst hallærislegt að úthúða fólki á heimsíðunni minni. Þess í stað ætla ég að segja frá Verslunarmannahelginni.

Á föstudaginn fór ég á opnun nýs tónleikastaðar sem nefnist Organ. Þar var um félagslega auðugan garð að gresja auk þess sem húsnæðið er afskaplega glæsilegt að innan. Enginn íslenskur tónleikastaður kemst í hálfkvist við Organ. Á laugardaginn fór ég snemma á lappir og keypti, ásamt unnusta mínum, allt sem þarf í Sushi (við erum nebblega orðin fjandi góð). Við kokkuðum það saman fram eftir degi og mættum með það í ammæli systur hans um kvöldið. Eftir að hafa setið þar dágóða stund fórum við heim og nenntum ekkert út úr húsi það sem eftir lifði Verslunarmannahelgar. Reyndar skruppum við í hjólreiðaferð og smá út í vídeóleigu en annars vorum við heimakæru hjúin sem við erum orðin.

Ég hef nokkrum sinnum lagt land undir fót um Verslunarmannahelgi. Fyrsta skiptið var aðeins tilraun því ég var tæplega fimmtán ára og mamma vildi ekki leyfa mér að fara í Vaglaskóg – mikið fannst mér hún vond. Árið á eftir bannaði hún mér líka að fara í krafti þess að ég yrði ekki sextán fyrr en um haustið og árið eftir það fékk ég heimsókn frá Noregi og komst ekki neitt. Það var hinsvegar árið 1993 sem mér tókst að koma sjálfri mér til Vestmannaeyja – það var afskaplega dramatísk ferð sem kenndi mér margt um vinskap. Tveimur árum síðar fór ég á Uxa. Þar var ég eins og álfur úti á hól því utan gæslunnar á staðnum var ég líklega ein af svona 10 manns sem ekki neytti alsælu þá helgina. Engu að síður skemmti ég mér konunglega – og þótti mér vænst af öllu um afgirtu kvennaklósettin. Þvílíka snilld hef ég aldrei annarsstaðar séð.

Eftir þetta hef ég lítið fengist við sukkhátíðir unga fólksins að því undanskildu að Hróarskelda hefur orðið á vegi mínum nokkrum sinnum. Þar er stemmingin önnur. Flestir Íslendinganna á svæðinu eru svo uppteknir af því að komast í almennilegt kannabis að þeir liggja hálfdauðir við tjöld sín og annarra og tekst ekki að verða sér til skammar fyrir almenn drykkjulæti. Ég var meira í því að stunda tónleika og leyfa mínu ofvirka hjarta að spreyta sig á 100 þúsund manna félagsskap. Kokteilarnir þóttu mér alltaf bestir, enda eru þeir dýrastir og er það mjög dæmigert fyrir minn smekk.

Nú fæst ég við smávegis tekjutap en ég vil ekki vinna á kassa í Bónus, því að eins og útihátíðir, þá tilheyra þeir úllingum. Að mörgu leyti er ég þó úllingur ennþá en samt ekki alveg. Ég er að kaupa mér íbúð og eins og flestir vita sem hafa staðið í þeim bissness þá eru fyrstu mánuðirnir helvíti harðir. Ég er í námi sem útheimtir fullorðinsorku og sparsemi. Skatturinn hatar mig 12 árið í röð. Núna hatar hann mig um 150 þúsund ríkisdali.

Engu að síður er ég mjög hress, það eina sem böggar mig af einhverju viti er að nýjasta innsetning tannréttingarsérfræðingsins hættir ekki að meiða mig. Ég fékk hana byrjun júlí og nefnist hún BOGI SATANS! Ég tala eins og alltaf eins og ég sé með fullan munninn. Enda er hann fullur – af járni!

Ég hef ekki nennt að blogga sökum meintrar ritstíflu. Ritstíflan er alveg að drepa mig eins og sjá má í þessari færslu. Mörg eru bloggin sem ég hef lesið á þessum tíma en það sem á hug minn allan er bloggið hans Trausta. Ég þekki hann ekki neitt en finnst hann fjandi skemmtilegur. Næstum því jafn skemmtilegur og Perez og Michael K.

Til gamans má geta að Saló og Herborg hafa báðar eignast fallegar dætur, Marri er orðinn húskarl hjá Jonna, Kristjana er flutt heim frá DK og Ragga er í heimsókn frá Japan. Mig langar sjálfri ógurlega mikið til þess að flytja búferlum til útlanda – ég verð að mastera rómanskt mál, annað er fásinna. Einnig hef ég tekið til við að skrifa í Grapevine. Greinar þær má finna á www.grapevine.is en eru þær á ensku eins og margir vita.

Góðar stundir.

P.S. Við Einar skruppum til Noregs. Þar hittum við gamla vini mína og fjölskyldu, fórum í fjallgöngu, skruppum í pikknikk við Stokkavatnið og gæddum okkur á ýmsu norsku góðgæti. Við borðuðum Ridderost í sama magni og norsk fjölskylda gerir á einu ári. Svo var ég stoppuð fyrir smygl í Leifsstöð en mig langaði að fá með mér smávegis sýnishorn á elgs- og hreindýrapylsum til landsins. Fyrir það greiddi ég 600 krónur í sekt – mikið held ég að Tollstjórafrúin hafi verð glöð það kvöld!