Ég hef lengi verið mikill aðdáandi sjónvarpsmarkaða og tel ég þann sem var á Stöð 2 um árið vera eitt skemmtilegasta dæmi þess hvernig slíkur markaður getur verið. Innslögin voru bæði erlend og innlend og hafa sumar vörur markaðsins löngu skipað sér sess í hjarta íslenskra sjónvarpsáhorfenda.

Máttur sjónvarpsmarkaða er nefnilnega sá að þeir geta sýnt hræðilega ónytsamar vörur í afar glæsilegu ljósi. Hver kannast ekki við hina bráðnauðsynlegu brauðstimpla? Þeir voru til í þríhyrndu, rétthyrndu og kringlóttu lagi, ekkert partý var almennilegt nema að nokkrar gúrkusamlokur hefðu verið smurðar, stimplaðar og skellt á fat. Með þessum herlegheitum fylgdi að sjálfsögðu alltaf djúspressa sem maður gat bara stungið á næstu appelsínu og fengið sér sopa. Ef pantað var undireins fylgdi einnig gormskeri sem hægt var að nota til þess að búa til gorm úr gúrkum, nú eða skemmtilegar kartöflur.
Uppáhaldið mitt var Super Slicer. Fyrst voru sýndar ömurlegar tilraunir til tómatskurðar með einhverju sem var verra en borðhnífur og kramdi bara tómatinn (sá átti greinilega ekki American Angler sem gat skorið skósóla). Þá birtist Super Slicerinn í öllu sínu veldi og hreifst ég með eins og íbúar Springfield gerðu yfir Monorail. Hann skar tómatsneiðarnar FULLKOMLEGA! Líka gúrkur og gulrætur og með einu handtaki mátti búa til FRANSKAR! Að sjálfsögðu fylgdi gormskeri og djúspressa með. Ó hve mikið ég þráði Super Slicerinn.

Í Ameríku kynntist ég enn fleiri vörum því þar eru sjónvarpsmarkaðir með sýnar eigin rásir. Kjólinn sem var hægt að breyta í allt (Infinite Dress), þrjátíu mismunandi flíkur í einni (myndband hér). Svo var það líka vinkona mín Jenilee Harrison (þekkt úr Ab-Flex auglýsingunum hér heima, alltaf mjög hissa í framan) sem auglýsti kjólinn. Hún kynnti líka mikið af líkamsræktartækjum. Það hvíslaði að mér fugl að hún sé hætt að gera Infomercials og sé bara inni. Eitthvað lýtaaðgerðaklúður.
Beikonsteikjari er líka snilld. Maður hendir bara beikoninu á rimlana og skellir því í örbylgjuofninn. Þá lekur öll fitan af. Ekki sjens að sleppa beikoni í megrun! Eins með George Formann grillið. Það er samlokugrill fyrir kjöt og hallar svo að fitan renni úr því. Man einhver eftir gufusuðuvélinni marghæða? Aldrei í lífinu myndi ég elda kjúkling, brokkolí og hrísgrjón í sömu gufunni. Allt eins á bragðið - oj. Svona jafn gáfulegt og að steikja nautalund uppúr rollufitu, you know what I’m sayin’? Svo var málað með svampi, kaffi og rauðvíni sullað á gólf og þrifið óaðfinnanlega. Snúninggrillið sem var svo einfalt að kjúklingurinn gat labbað inn í eldhúsið og eldað sig sjálfur (You set it. And forget it!) Hreinsiefni og stórsniðug framlenging á kústa til þess að mála hátt yfir sig. Háreyðingarvaxið sársaukalausa. Ekki má gleyma bóninu sem var svo sterkt að það fór ekki einu sinni leysigeisli í gegnum það!

Einhverntímann sá ég þátt um það hvernig matur er feikaður í sjónvarpi. Logsuðutæki var notað á kalkúninn og lími hellt yfir hann til að láta hann glansa. Mér leið eins og þegar ég uppgötvaði að Jólasveinninn væri ekki til - ég ræð öllum sjónvarpsmarkaðavinum frá áhorfi slíkra þátta. Þeir bara skemma töfrana.
Stjórnendur Vörutorgs eru líklega að klóra sér í hausnum yfir litlum vinsældum síns markaðar. Það er að segja: Mér finnst hann afskaplega óspennandi. Það er enginn tónlist (nema smá musak), stirðir kallar tala um fæðubótaefni á jafn æsandi hátt og ég tala við leigubílstjóra um veðrið. Núll skemmtanagildi. Núll. Hvernig væri að fá einhvern leikara sem gæti verið hress eins og t.d. Felix Bergsson. Vá hvað ég myndi horfa á hann selja rykklúta eða 100 bestu ástarlögin diska. Meiriháttar. Eins og staðan er núna langar mig mjög lítið í Grenningartvennuna og handlóðin. Aðeins of stirðir hnakkar þarna hjá Vörutorgi.