Helga Þórey í Undralandi undrast

Ég hef lengi verið mikill aðdáandi sjónvarpsmarkaða og tel ég þann sem var á Stöð 2 um árið vera eitt skemmtilegasta dæmi þess hvernig slíkur markaður getur verið. Innslögin voru bæði erlend og innlend og hafa sumar vörur markaðsins löngu skipað sér sess í hjarta íslenskra sjónvarpsáhorfenda.

Máttur sjónvarpsmarkaða er nefnilnega sá að þeir geta sýnt hræðilega ónytsamar vörur í afar glæsilegu ljósi. Hver kannast ekki við hina bráðnauðsynlegu brauðstimpla? Þeir voru til í þríhyrndu, rétthyrndu og kringlóttu lagi, ekkert partý var almennilegt nema að nokkrar gúrkusamlokur hefðu verið smurðar, stimplaðar og skellt á fat. Með þessum herlegheitum fylgdi að sjálfsögðu alltaf djúspressa sem maður gat bara stungið á næstu appelsínu og fengið sér sopa. Ef pantað var undireins fylgdi einnig gormskeri sem hægt var að nota til þess að búa til gorm úr gúrkum, nú eða skemmtilegar kartöflur.

Uppáhaldið mitt var Super Slicer. Fyrst voru sýndar ömurlegar tilraunir til tómatskurðar með einhverju sem var verra en borðhnífur og kramdi bara tómatinn (sá átti greinilega ekki American Angler sem gat skorið skósóla). Þá birtist Super Slicerinn í öllu sínu veldi og hreifst ég með eins og íbúar Springfield gerðu yfir Monorail. Hann skar tómatsneiðarnar FULLKOMLEGA! Líka gúrkur og gulrætur og með einu handtaki mátti búa til FRANSKAR! Að sjálfsögðu fylgdi gormskeri og djúspressa með. Ó hve mikið ég þráði Super Slicerinn.

Í Ameríku kynntist ég enn fleiri vörum því þar eru sjónvarpsmarkaðir með sýnar eigin rásir. Kjólinn sem var hægt að breyta í allt (Infinite Dress), þrjátíu mismunandi flíkur í einni (myndband hér). Svo var það líka vinkona mín Jenilee Harrison (þekkt úr Ab-Flex auglýsingunum hér heima, alltaf mjög hissa í framan) sem auglýsti kjólinn. Hún kynnti líka mikið af líkamsræktartækjum. Það hvíslaði að mér fugl að hún sé hætt að gera Infomercials og sé bara inni. Eitthvað lýtaaðgerðaklúður.

Beikonsteikjari er líka snilld. Maður hendir bara beikoninu á rimlana og skellir því í örbylgjuofninn. Þá lekur öll fitan af. Ekki sjens að sleppa beikoni í megrun! Eins með George Formann grillið. Það er samlokugrill fyrir kjöt og hallar svo að fitan renni úr því. Man einhver eftir gufusuðuvélinni marghæða? Aldrei í lífinu myndi ég elda kjúkling, brokkolí og hrísgrjón í sömu gufunni. Allt eins á bragðið - oj. Svona jafn gáfulegt og að steikja nautalund uppúr rollufitu, you know what I’m sayin’? Svo var málað með svampi, kaffi og rauðvíni sullað á gólf og þrifið óaðfinnanlega. Snúninggrillið sem var svo einfalt að kjúklingurinn gat labbað inn í eldhúsið og eldað sig sjálfur (You set it. And forget it!) Hreinsiefni og stórsniðug framlenging á kústa til þess að mála hátt yfir sig. Háreyðingarvaxið sársaukalausa. Ekki má gleyma bóninu sem var svo sterkt að það fór ekki einu sinni leysigeisli í gegnum það!

Einhverntímann sá ég þátt um það hvernig matur er feikaður í sjónvarpi. Logsuðutæki var notað á kalkúninn og lími hellt yfir hann til að láta hann glansa. Mér leið eins og þegar ég uppgötvaði að Jólasveinninn væri ekki til - ég ræð öllum sjónvarpsmarkaðavinum frá áhorfi slíkra þátta. Þeir bara skemma töfrana.

Stjórnendur Vörutorgs eru líklega að klóra sér í hausnum yfir litlum vinsældum síns markaðar. Það er að segja: Mér finnst hann afskaplega óspennandi. Það er enginn tónlist (nema smá musak), stirðir kallar tala um fæðubótaefni á jafn æsandi hátt og ég tala við leigubílstjóra um veðrið. Núll skemmtanagildi. Núll. Hvernig væri að fá einhvern leikara sem gæti verið hress eins og t.d. Felix Bergsson. Vá hvað ég myndi horfa á hann selja rykklúta eða 100 bestu ástarlögin diska. Meiriháttar. Eins og staðan er núna langar mig mjög lítið í Grenningartvennuna og handlóðin. Aðeins of stirðir hnakkar þarna hjá Vörutorgi.

Ég er alveg að flippa út yfir öllu skemmtilega námsefninu sem ég á að taka fyrir í vetur. Bjössi Film, eins og ég kýs að kalla hann, var svo forsjáll að senda út námsáætlun fyrir Kvikmyndafræði og Nýja-Hollywood í lok júlí. Þar af leiðandi hef ég haft nægan tíma til þess að nálgast þær myndir sem ég þarf að sjá og eru margar alveg ferlega skemmtilegar. Ég meina, að vera að læra heima þegar maður liggur í sófanum yfir Godfather er náttúrulega stórkostlega heppni.

Þegar ég var í Noregi keypti ég mér bók eftir ungan norskan rithöfund sem heitir Tore Renberg. Bókin heitir Kompani Orheim og mæltust norskar vinkonur mínar til þess að ég læsi hana sem fyrst. Ryðguð er ég í norskunni - eða öllu heldur, ég hef ekki lesið norska skáldsögu í 15 ár. Það gengur samt helvíti vel og ég skil allt - það er ekki málið. Gott að venjast líka bókmálinu því að eins og kunnugir vita þá tala ég hard core Stavangersku og gef lítið út á bókmálið. Vil helst skrifa Stavangersku en hef ákveðið að droppa þeim úllingastælum og sættast við bókmálið endanlega. Það sem gefur Kompani Orheim sérstaka merkingu fyrir mig er það að höfundurinn ólst upp í hverfinu mínu á Madla í Stavanger. Hann er þremur árum eldri en ég og gekk í sama gagnfræðaskóla. Honum tekst að vekja upp margar löngu gleymdar minningar um umhverfið og tíðarandan sem ríkti þá. Einnig er hann helvíti skemmtilegur penni en fátt gleður mig meira en þeir.

Mér þætti vænt um að sá/sú/þau sem kenna Aðferðir og Hugtök myndu skutla lista inn í Uglu. Þá gæti ég bara grætt mánuð í lærdóm. Það er ekki verra.

Þegar ég horfi á þetta hlæ ég svo mikið að það renna tár úr augunum mínum.
Ég mæli með Arrested Development í hundraðasta skipti.
Besta sjónvarp í heimi!

Mér dettur ekki í hug að blogga um neitt nema það sem er óprenthæft vegna almennra aðstæðna. Það sem ég myndi blogga um ef ég gæti væri hugsanlega æðibunugangur og óskammfeilni. En ég geri það ekki. Mér finnst hallærislegt að úthúða fólki á heimsíðunni minni. Þess í stað ætla ég að segja frá Verslunarmannahelginni.

Á föstudaginn fór ég á opnun nýs tónleikastaðar sem nefnist Organ. Þar var um félagslega auðugan garð að gresja auk þess sem húsnæðið er afskaplega glæsilegt að innan. Enginn íslenskur tónleikastaður kemst í hálfkvist við Organ. Á laugardaginn fór ég snemma á lappir og keypti, ásamt unnusta mínum, allt sem þarf í Sushi (við erum nebblega orðin fjandi góð). Við kokkuðum það saman fram eftir degi og mættum með það í ammæli systur hans um kvöldið. Eftir að hafa setið þar dágóða stund fórum við heim og nenntum ekkert út úr húsi það sem eftir lifði Verslunarmannahelgar. Reyndar skruppum við í hjólreiðaferð og smá út í vídeóleigu en annars vorum við heimakæru hjúin sem við erum orðin.

Ég hef nokkrum sinnum lagt land undir fót um Verslunarmannahelgi. Fyrsta skiptið var aðeins tilraun því ég var tæplega fimmtán ára og mamma vildi ekki leyfa mér að fara í Vaglaskóg - mikið fannst mér hún vond. Árið á eftir bannaði hún mér líka að fara í krafti þess að ég yrði ekki sextán fyrr en um haustið og árið eftir það fékk ég heimsókn frá Noregi og komst ekki neitt. Það var hinsvegar árið 1993 sem mér tókst að koma sjálfri mér til Vestmannaeyja - það var afskaplega dramatísk ferð sem kenndi mér margt um vinskap. Tveimur árum síðar fór ég á Uxa. Þar var ég eins og álfur úti á hól því utan gæslunnar á staðnum var ég líklega ein af svona 10 manns sem ekki neytti alsælu þá helgina. Engu að síður skemmti ég mér konunglega - og þótti mér vænst af öllu um afgirtu kvennaklósettin. Þvílíka snilld hef ég aldrei annarsstaðar séð.

Eftir þetta hef ég lítið fengist við sukkhátíðir unga fólksins að því undanskildu að Hróarskelda hefur orðið á vegi mínum nokkrum sinnum. Þar er stemmingin önnur. Flestir Íslendinganna á svæðinu eru svo uppteknir af því að komast í almennilegt kannabis að þeir liggja hálfdauðir við tjöld sín og annarra og tekst ekki að verða sér til skammar fyrir almenn drykkjulæti. Ég var meira í því að stunda tónleika og leyfa mínu ofvirka hjarta að spreyta sig á 100 þúsund manna félagsskap. Kokteilarnir þóttu mér alltaf bestir, enda eru þeir dýrastir og er það mjög dæmigert fyrir minn smekk.

Nú fæst ég við smávegis tekjutap en ég vil ekki vinna á kassa í Bónus, því að eins og útihátíðir, þá tilheyra þeir úllingum. Að mörgu leyti er ég þó úllingur ennþá en samt ekki alveg. Ég er að kaupa mér íbúð og eins og flestir vita sem hafa staðið í þeim bissness þá eru fyrstu mánuðirnir helvíti harðir. Ég er í námi sem útheimtir fullorðinsorku og sparsemi. Skatturinn hatar mig 12 árið í röð. Núna hatar hann mig um 150 þúsund ríkisdali.

Engu að síður er ég mjög hress, það eina sem böggar mig af einhverju viti er að nýjasta innsetning tannréttingarsérfræðingsins hættir ekki að meiða mig. Ég fékk hana byrjun júlí og nefnist hún BOGI SATANS! Ég tala eins og alltaf eins og ég sé með fullan munninn. Enda er hann fullur - af járni!

Ég hef ekki nennt að blogga sökum meintrar ritstíflu. Ritstíflan er alveg að drepa mig eins og sjá má í þessari færslu. Mörg eru bloggin sem ég hef lesið á þessum tíma en það sem á hug minn allan er bloggið hans Trausta. Ég þekki hann ekki neitt en finnst hann fjandi skemmtilegur. Næstum því jafn skemmtilegur og Perez og Michael K.

Til gamans má geta að Saló og Herborg hafa báðar eignast fallegar dætur, Marri er orðinn húskarl hjá Jonna, Kristjana er flutt heim frá DK og Ragga er í heimsókn frá Japan. Mig langar sjálfri ógurlega mikið til þess að flytja búferlum til útlanda - ég verð að mastera rómanskt mál, annað er fásinna. Einnig hef ég tekið til við að skrifa í Grapevine. Greinar þær má finna á www.grapevine.is en eru þær á ensku eins og margir vita.

Góðar stundir.

P.S. Við Einar skruppum til Noregs. Þar hittum við gamla vini mína og fjölskyldu, fórum í fjallgöngu, skruppum í pikknikk við Stokkavatnið og gæddum okkur á ýmsu norsku góðgæti. Við borðuðum Ridderost í sama magni og norsk fjölskylda gerir á einu ári. Svo var ég stoppuð fyrir smygl í Leifsstöð en mig langaði að fá með mér smávegis sýnishorn á elgs- og hreindýrapylsum til landsins. Fyrir það greiddi ég 600 krónur í sekt - mikið held ég að Tollstjórafrúin hafi verð glöð það kvöld!