Helga Þórey í Undralandi

ég rakst á gamla kunningjakonu og spurði si svona: hvað er að frétta af lilju?

ég kynntist lilju fyrir tíu eða tólf árum síðan, en lífið gerði okkur það ekki auðvelt að umgangast hver aðra. ég fór eina leið – hún aðra. samt sem áður vorum við alltaf miklar vinkonur. mér þótti svo vænt um hana. fyrst þegar við kynntumst fannst mér hún svalasta stelpa í heimi, hún var svo skemmtileg, falleg og ógeðlega klár. flott týpa, með græn augu og stórt bros. síðast þegar ég hitti hana var sumarið 2005, neyslan hafði markað spor á hana en hún var edrú og hamingjusöm. ég spjallaði lengi við hana og vonaði að veikindum hennar væri loks að linna.

núna er lilja dáin og ég vissi það ekki fyrr en á fimmtudaginn. dáin í um það bil hálft ár. elsku stelpan mín. ég man eftir henni í bláu, þröngu buxunum með gulu blómunum á skálmunum heima hjá foreldrum hennar á háaleitisbrautinni. ég man eftir risíbúðinni í hlíðunum og mussunum sem hún vildi að ég ætti. gullrúminu. herbalife í eldhúsinu. bleiku hári og bumbunni.

(ég segi henni frá því hvað þú varst frábær)