Helga Þórey í Undralandi undrast

Ég vil nota þetta tækifæri og biðja íslensku þjóðina afsökunar á þeim fjölmörgu skiptum sem ég hef talað í símann undir stýri. Ég geri mér fulla grein fyrir því að þetta er ekki aðeins truflandi fyrir aðra ökumenn heldur lífshættulegt og ekki síst ólöglegt athæfi. Um daginn sat ég úti á tröppum og beið eftir mömmu. Þá tók ég eftir því hve margir bílstjórar sem fara um Hringbrautina eru í símanum. Að minnsta kosti 1/3 þeirra héldu á síma og karlmenn voru í miklum meirihluta. Kannski halda þeir frekar að þetta sé allt í lagi. Maður spyr sig.

glerárgata
kotið
hlíðarvegur
hornbrekkuvegur
hlíðarvegur
stareveien
hlíðarhjalli
bæjargil
valen
husnes
kvernevikringen
valen
snekkjuvogur
laugavegur
langagerði
hverfisgata
hraunbær
seljavegur
norðurvangur
njálsgata
willowmere circle
wood street
underwood street
eastern parkway
hjarðarhagi
framnesvegur
vesturgata
grettisgata
meðalholt
óðinsgata
frostaskjól
grettisgata
grettisgata
nönnugata
hringbraut

ótalin eru þau ótal skipti sem ég hef búið hjá foreldrum mínum, allt frá einni viku upp í nokkra mánuði, sérstaklega í kringum millilandaflutninga… (tek það fram að ég er byrjuð að fantasera um að flytja til útlanda aftur)

Ég get ekki sagt annað en að ég sé búin að læra ýmislegt á þessum íbúðakaupum. Mér finnst vera ár og öld síðan ég var í prófum. Samt eru bara fimm vikur síðan. Það eina sem ég er ekki alveg komin með á hreint er hvað verðbætur eru, ekki vaxtabætur, heldur verðbætur.

(Lesturinn minn er þó að skána. Það er ekki auðvelt að lesa í útvarpið - en það hjálpar ekki að vera með fullan munn af járni. Ég hljóma eins og ég veit ekki hvað stundum. Frekar loðin essin mín.)

Það er frekar dýrt að starta svona íbúningi. Ég hef þurft að kaupa allt. Þvottavél, sófa, skúringagræjur, mat, glös… Það týndist margt þegar ég bjó á Grettisgötu 61. Áður en ég bjó þar átti ég mjög mikið af dóti. Þetta hús gleypti eigur mínar - og svo henti ég reyndar slatta.

Núna vantar mig eftirfarandi:

Magnara + hátalara.
Plötuspilara.
Eldhúsborð og stóla.
Skrifborðsstól(a).
Stofuborð.
Bókahillur.
Bókahillur fyrir vinnuherbergi.
Svefnsófa fyrir vinnuherbergi.

Allt verður þetta að vera með rétt útlit og í réttri stærð - annars er það ónothæft. Ég vil ekki vera með húsgögn sem eru alltaf að rekast utan í önnur húsgögn - mest óþolandi í heimi. Svo er ég líka bara pikkí af því að þetta er íbúðin mín og hún skal vera fullkomin, ekki full af slitnu drasli sem passar ekki inn í hana. Svo er ég bara að hugsa um að rispa ekki parketið og soleis. Skemmtilegar áhyggjur það.

Ég held að öll árin í mismunandi leiguhúsnæðum með ólíkum meðleigjendum í allskyns aðstæðum hafi gefið mér ansi margar hugmyndir um hvernig ég vil og vil ekki hafa hlutina. Og loksins fæ ég að ráða þeim sjálf. Hallelúja.

(Annars er ég orðin hardcore frílansari - mjög spes og erfitt að setjast niður. Þetta er eins og að vera stöðugt að læra heima.)

Jújú, það er nú svo að þegar maður vinnur heima hjá sér þá þarf maður samt að vakna snemma. Síðustu tvo daga hef ég vaknað með Einari og við borðum hafragraut. Honum finnst hann ógeð - mér finnst hann æði.

Í gærkvöldi komu þvottavélin og sófinn. Þvottavélin er ægilega stór og fín. Ég held að ég hafi aldrei átt jafn glæsilegt heimilstæki. Sófinn er níðþungur og ég dauðvorkenndi flutningagaurnum og Einari þegar þeir báru hann upp allar tröppurnar saman. Ég hélt á áklæðinu. Heiður og Úlfur heimsóttu mig í gær. Við kellíngarnar blöðruðum á meðan drengurinn sýndi allan töffaraskapinn sem hann hefur tileinkað sér síðan ég sá hann síðast. Það var skemmtilegt.

Ég hef tekið eftir því að það er sjónvarpsmarkaður á Skjá einum á morgnana. Það er hægt að fá einstakan kodda á frábæru verði. Hann heitir Secret Spring og kostar aðeins 8.990.- Já hann hlýtur að vera einstakur því að ég get ekki ímyndað mér að nokkur heilvita manneskja kaupi sér kodda á níu þúsund, svo að einstaki koddinn hlýtur að vera eintakið sem þau sýna í auglýsingunni. Frábæra verðið átta þúsund níuhundruð og níutíu hlýtur að vera frábært sökum þess hve fyndið það er - HAHAHA!

Annars líður mér vel á Hringbrautinni. Gott að búa í eigin íbúð, tala nú ekki um þegar hún er jafn glæsileg og raun ber vitni.

(Kandíflossvél! Nei - sumt á bara að vera í Tívolí)

ég rakst á gamla kunningjakonu og spurði si svona: hvað er að frétta af lilju?

ég kynntist lilju fyrir tíu eða tólf árum síðan, en lífið gerði okkur það ekki auðvelt að umgangast hver aðra. ég fór eina leið - hún aðra. samt sem áður vorum við alltaf miklar vinkonur. mér þótti svo vænt um hana. fyrst þegar við kynntumst fannst mér hún svalasta stelpa í heimi, hún var svo skemmtileg, falleg og ógeðlega klár. flott týpa, með græn augu og stórt bros. síðast þegar ég hitti hana var sumarið 2005, neyslan hafði markað spor á hana en hún var edrú og hamingjusöm. ég spjallaði lengi við hana og vonaði að veikindum hennar væri loks að linna.

núna er lilja dáin og ég vissi það ekki fyrr en á fimmtudaginn. dáin í um það bil hálft ár. elsku stelpan mín. ég man eftir henni í bláu, þröngu buxunum með gulu blómunum á skálmunum heima hjá foreldrum hennar á háaleitisbrautinni. ég man eftir risíbúðinni í hlíðunum og mussunum sem hún vildi að ég ætti. gullrúminu. herbalife í eldhúsinu. bleiku hári og bumbunni.

(ég segi henni frá því hvað þú varst frábær)

Ókei. Það eru 10 dagar síðan ég fór í skrattans munnaðgerðina og ennþá líður mér á bak við framtennur eins og ég hafi drukkið átta lítra af sjóðandi kaffi. Ég nenni þessu ei meir.

Þrátt fyrir nístandi sársauka er ég hætt að taka kódín, sem betur fer, því ég sef í 12 tíma á sólarhring þegar þess nýtur við. Ég hef aldrei skilið hvernig fólk getur orðið pilludópistar. Mér líður ógeðslega illa þegar ég tek kódín. Slöpp og asnaleg - alltaf eins og ég sé pínu þunn án þess að hafa farið á fyllerí kvöldið áður.

Annars brá ég mér á galeiðuna síðasta laugardagskvöld. Palli varð þrítugur og hélt upp á stórskemmtilegt ammæli sjálfum sér til heiðursþ Marý var að útskrifast úr vöruhönnun og bauð upp á ferlega góðan mat + kampavín og glas í nesti. Auk þess héldu CCP-liðar upp á 10 ára afmæli sitt á Nasa. Þar var opinn bar og samt man ég eftir öllu kvöldinu. Ágætt að hafa opinn bar þegar maður á ENGA peninga eins og ég núna. Gleymdi nebblega að láta stoppa skuldfærslurnar mínar (sem ég greiði upp þegar lífeyrissjóðslánið kemur) og á því ekki aur.

Það kom mér skemmtilega á óvart hve vel reykbannið virkar. Það var hægt að fá borð á Ölstofunni eftir miðnætti, á Sirkus getur maður nú verið í garðinum fram eftir öllu. Á mörgum stöðum sáust ekki raðir heldur aðeins hópar af fólki á sveimi, eins og í þeim stórgóða leik Inn og út um gluggann. Á Nasa var af einhverjum ástæðum reykt uppi (kannski einkapartýsreglur?) og þegar þangað kom var bara ógeðslegt loft - en að sjálfsögðu allt skemmtilega fólkið. Ég held að ég hafi reykt ca. 1/6 af því sem ég reyki venjulega þegar ég fer á djammið. Mjög gott.

Btw. Ég hata þinglýsingargjald - mér finnst það jafnheimskulegt og stimpilgjald.