Helga Þórey í Undralandi

ég er alveg búin að fá nóg af því að vera með teina. jújú, það er líka fyndið en núna er liðið ár síðan ég fékk þá. irk. það böggar mig ekki mikið þegar er verið að herða á þeim eða neitt slíkt. það er þetta dagsdaglega sem er leiðinlegt. kannski þætti mér þetta minna þreytandi ef ég hefði ekki vanist því að vera teinalaus í 30 ár áður en tækjunum var smellt upp í mig.

krydd alveg ferlegt. svartur pipar getur geymst í víravirkinu alveg ótrúlega lengi, hann harkar stundum af sér hardcore tannburstun. svo situr hann stundum fastur í kubbunum – sérstaklega í framtönnunum. mjög sexý. kryddjurtir eru ferlegar; basil, steinselja, kóríander og allt sem gott er límist bara hvar sem því dettur í hug. og það er erfitt að ná því í burtu. stundum tek ég ekki einu sinni eftir því að þetta situr út um allar framtennur, ég skrepp kannski á klósettið og brosi í spegilinn og þá blasa við mér grænar tennur. fólk lætur mig alltof sjaldan vita. þetta er samt ekki það versta. að borða er orðið mjög langdregið verk, og að gúffa í sig þykir mér vera óheyrilegur lúxus. kjöt, súkkulaði, kex og brauð með harðri skorpu er bókstaflega vont að borða (baguette er satan), kjötið festist út um allt og ég er heppin ef ég slít ekki eitthvað þegar ég fæ mér t.d. nautasteik. popp og harðfiskur er á bannlista, ég hef reyndar fengið mér aðeins ég get sagt ykkur það að festa popp í teinalausum munni er pís of keik. epli, perur og eiginlega allt með álíka hýði klínist einhvernveginn asnalega til og ég meiði mig. pulsubrauð og túnfisksalat er ég að borða fram að næstu tannburstun. pulsubrauð, og reyndar sumt annað brauð líka, hefur þann leiða ávana að límast einhvernveginn á milli góms og teina. það er eins og leir. steiktur laukur og allt sem er krispí skorðast á furðulegum stöðum og stundum er mjög erfitt að ná því í burtu. pestó er líka mjög slæmt, ég sá pestómynd af mér um daginn og verð að segja að ég hef oft verið mun glæsilegri en það sem blasti við mér þar. karrí, rauðvín og kaffi litar og gerir kubbana mína ógeðslega subbulega.

oft finnst fólki ég nebblega vera með stæla þegar ég borða ekki allt sem á borð fyrir mig er lagt, málið er að ég nenni hreinlega ekki alltaf að standa í því að vera með puttana upp í mér, troða tungunni á milli víra og tanna eða framkvæma aðra furðulega hegðun. sérstaklega þegar það er nýbúið að herða, þá get ég ekki látið framtennurnar snertast og verð að sleppa öllum mat sem þarf að bíta í. litlu sárin í munninum eru heldur ekki skemmtileg, þau eru mjög lengi að gróa og stundum er ég ennþá með sár frá síðustu herðingu þegar ég fer í þá næstu, sex vikum síðar. tannþráðsnotkun er eins og að sauma púða blindandi og tekur langan tíma. mér finnst að allir ættu að nota tannþráð – það er sko ekkert mál þegar maður er ekki með tannspangir.

áldósir. ég þurfti að læra að drekka úr þeim upp á nýtt og það hefur ekki tekist almennilega ennþá. ég sulla á mig alla og helli niður peysurnar mínar við hvert tækifæri. ab-drykkir og skyrdrykkir eru líka með þessu áli, oj það er svo vont. það gerist einhver eðlisfræði þegar þetta snertir teinana, ég get ekki lýst því. maður kúgast pínu. um daginn fékk ég mér vöfflu með rjóma en af því að ég var með sár í munninum og gat því ekki opnað hann eins og venjulega (þetta skilur enginn sem hefur ekki verið með teina) þá gat ég ekki gripið vöffluna almennilega og subbaði hressilega á sjálfa mig og gólfið. ég er alltaf slefandi, ég frussa á fólk þegar ég tala við það og mér er alveg sama á meðan morgunmaturinn minn kemur ekki með. furðulegur standard sem ég hef öðlast. ég get heldur ekki slitið límband og opnað litla poka með framtönnunum eins og áður – ég þarf að nota skæri eins og dönnuð manneskja.

þrátt fyrir þetta er ég mjög sátt við teinana, þeir eru bara ljótir og þreytandi. ég fíla ekki að brosa eins mikið og áður sem er glatað – mér finnst tennurnar alltaf virka svo gular þegar ég sé þær á myndum. annars verð ég mjög glæsileg þegar þeir fara, þá verður líka tönnin sem olli þessum rándýru ósköpum komin á þann stað sem henni var ætlaður af tannréttingarsérfræðingum. fólk heldur líka að ég sé miklu yngri en ég er, en ég hef aldrei talist ellileg svo að þrátt fyrir að vera þrjátíu og eins heldur fólk núna að ég sé tuttugu og eins. fyrir teina var það meira 22-25. til gamans má geta að ég fann fyrsta gráa hárið mitt sama dag og ég fékk gullvirkið svo að kaldhæðni örlagana er með mér um sinn. og reyndar myndi ég glöð vera með þá helmingi lengur ef ég þyrfti ekki að borga fyrir þá. teinar eru nefninlega þrisvar sinnum dýrari augn-leyser. enn sem komið er.

jæja, þá ætla ég að halda áfram að skrifa um geðveiku konuna. hún er eins og spillt ríkisstjórn.