and so we meet again
January 5th, 2007 by Helga Þórey
Hann er kominn aftur. Tannverkur sem ekki verður læknaður án kódíns. Djöh! Þetta er samt ekkert miðað við endajaxlana í fyrra. Það var ógeð. Þetta er bara ljótt. Ég þarf að passa mig að brosa ekki of mikið, þá sjást agaleg göt þar sem glæsilegir forjaxlar mínir bjuggu áður. Ég er eins og tannlaus róni. Á þriðjudaginn verður síðan tosað í augntönnina sem hefur falið sig fyrir mér síðan alltaf. Hún liggur inni í gómnum mínum og Tannsi sagði í gær: Ég ætla ekki að ljúga að þér, þetta verður viðbjóðslega vont. Þá get ég byrjað að láta mig kvíða fyrir því. Neinei.
Á meðan götin í munninum mínum gróa ligg ég í bælinu með hátt undir höfði. Ég hlusta á tónlist bæði mér til skemmtunar og fyrir vinnuna á meðan ég hangi á netinu eins og herforingi. Ég óska þess að væri búin að kaupa stýripinnann sem mig vantar svo að ég geti spilað alla Pleysteisjon leikina sem ég er búin að græja fyrir tölvuna mína. Í aðra röndina er ég samt fegin því að ég verð alltaf svo hrikalega húkkt að það er ekki hægt að ná sambandi við mig. Ég bara elska tölvuleiki.
Kosturinn við forjaxlaleysið er sá að þegar ég er að drekka úr glasi þá get ég lagt glasið í götin og þannig hellt upp í mig án þess að sulla í sárin. Gallinn er sá að það slaknaði svo mikið á tönnunum að ég er búin að missa bitið. Ekki í fyrsta skipti.
