Helga Þórey í Undralandi

Núorðið er ég farin að hanga aftur á Hressó eins og ég gerði oft áður þegar við Marta vorum saman í Ármúla. Hér er fínt að læra/skrifa. Borðin eru stór, nettengingin er þrusugóð og hér er ágætisnæði. Reyndar neyðist ég til þess að hlusta fullmikið á Air en hey, kona fær nú ekki allt í sama pakkanum.

Stundum spila þau skemmtilega hittara frá því í gamla daga en þegar Deimíen Ræs byrjar set ég á mig heddfónana og hlusta á mína eigin tónlist. Ég hef verið að hlusta á Feed Me Weird Things með Squarepusher undanfarið. Það er merkilega góð plata og það er merkilegt hve margir hafa orðið fyrir áhrifum hennar og mengað tónlistarstefnuna með lélegheitum sínum. Ég var að segja Einari hvað ég er glöð að vera að taka Sq. fyrir núna af því að ég er búin að vera djassnörd í nokkur ár og kann því betur að meta hann. Ég held að hlutirnir rati í fang okkar þegar þeir eiga að gera það. Þannig fann ég til dæmis meistara Arthur Lee á sínum tíma og þannig hefur eitt og annað rekið á fjörur mínar. Ég er nebblega ekki örlagasinni, ég er tilviljanasinni.

Maturinn á Hressó er misjafn, Sesarsalatið er til dæmis ekki Sesarsalat og er eiginlega ekkert gott en hráskinkupanini, namminamm. Það eru líka oft góðar súpur hér og hann Siggi vinur minn er mjög skotinn í kræklingasúpunni sem fæst hér. Ég smakkaði soðið og þótti það afskaplega gott, kræklinginn sjálfan þori ég hinsvegar ekki að borða vegna þess hve maginn minn lætur mig kasta mikið upp þegar þeirra eða hörpudisks er notið. Ekki alveg nógu spennandi. Einu sinni þrufti mamma að sækja mig í bíó af því að ég borðaði hörpudisk og varð veik. Svo keyrði hún svo hratt í hringtorgin í hverfinu hennar að ég gat ekki haldið í mér lengur og ældi út um hurðina á götuna og bílaplanið. Svo stóð mamma miður hress fyrir utan að smúla planið á meðan ég var kengbeygluð inni á klósetti.

Þetta minnir mig á aðra ælusögu. Ég var úti að hjóla með vinkonum mínum í Noregi þegar mér varð alveg hræðilega óglatt. Ég brunaði heim og kastaði hjólinu frá mér fyrir utan og hljóp inn til þess að ná inn á klósett. Um leið og ég opnaði útidyrahurðina gat ég ekki meir og ældi yfir allan ganginn. Parents voru miður glöð með þetta athæfi. Jafnvel minna glöð en þegar ég var lítið og ældi um miðja nótt í rúmfataskúffuna undir rúminu mínu. Svona hefur þetta alltaf verið. Fólk sem þekkir mig vel man eftir tímabilinu sem að ég var með króníska morgunógleði þrátt fyrir að óléttur kæmu þar alls ekkert við sögu.

Annars er ég frekar ánægð með lífið. Ég fór og sá The Brian Jonestown Massacre í gærkvöldi og þótti það mjög gaman, við vorum orðin ansi hress þegar yfir lauk. Svo er ég líka stöðugt að læra og hef þurft að láta Moggan sitja á hakanum en skóla skal ljúka, það verður að gerast.

Uppáhalds færeyingurinn minn er kominn. Hún hringdi áðan og það var ferlega gott að heyra í henni.