Helga Þórey í Undralandi undrast

Jæja - eins og Frank Zappa segir þá er lítið fjallað um hið alþjóðlega vandamál, heimsku. Heimskan fjallar reyndar um sig sjálf í fréttum í dag. Austurland er að breytast í drullupoll.

…verður á fokking miðvikudegi! ég er brjáluð, ég vil útskrifast á LAUGARDEGI!!!

glatað, glatað, glatað

hálfvitaskóli - þeim væri nær að sleppa haustfríi og úllíngaferðum í þórsmörk.
oj, hvað ég verð fegin að losna héðan.
asnapakk.

það nennir enginn að koma í veislu á miðvikudegi fyrir jól.

Núna er klukkan 17:38 á Rúv klukkunni (bloggklukkan er pínu off). Samkvæmt teljaranum mínum hafa 123 komið á síðuna mína í dag. Hvaða fólk er þetta eiginlega? Það skrifar ekki mikið í kommentakerfið mitt en virðist lesa bloggið samt sem áður í tugavís. Á hverjum degi!

Ég er að springa úr forvitni.

So in a manner of speaking
I just want to say
That like you I should find a way
To tell you everything
By saying nothing

…eða vorum við bara heppin?

Já, samkvæmt löggjöfum og skriffinnum nútímans ættu þau okkar sem voru börn á 5., 6., 7. og 8. áratuga síðustu aldar ekki að hafa lifað af.

HVERS VEGNA VAR ÞESSI NIÐURSTAÐA OKKAR SVONA?

-Jú, barnarúmin okkar voru máluð með blýmálningu.
-Það var engin barnalæsing á lyfjaglösum, hurðum eða skápum og þegar við hjóluðum notaði ekkert okkar hjálm.
-Sem börn sátum við í bílum án öryggisbelta og/eða púða.
-Að fá far á vörubílspalli var sérlega gaman.
-Við borðuðum brauð með smjöri, drukkum gos með sykri, en fæst okkar lentu í offituvandamálum, því við vorum alltaf úti að leika.
-Við deildum gjarnan gosflösku með öðrum og allir drukku úr sömu flöskunni án þess að nokkur létist.
-Við vörðum löngum stundum í að byggja kassabíl úr dóti og drasli og þutum á honum niður brekkuna, bara til að uppgötva að við höfðum gleymt bremsunum. Eftir nokkrar veltur lærðum við að leysa vandamálið.
-Við fórum að heiman snemma á morgnanna til að leika okkur allan daginn og komum aftur heim í kvöldmat. Enginn átti möguleika á því að ná í okkur yfir daginn.
-Engir farsímar. Ha, engir farsímar? Óhugsandi! Sumir áttu litlar talstöðvar sem var flott að eiga!
-Við áttum ekki Playstation, Nintento 64, X-box, enga tölvuleiki, ekki fjölmargar rásir í sjónvarpinu, ekki video, ekki gervihnattasjónvarp, ekki heimabíó, farsíma, heimilistölvu eða spjallrásir á Internetinu.
-Við eignuðumst vini! Við fórum bara út og fundum þá.
-Við duttum í skurði, skárum okkur, fótbrotnuðum, brutum tennur, en enginn var kærður fyrir þessi óhöpp. Þetta voru jú óhöpp. Það var ekki hægt að kenna neinum um? nema okkur sjálfum. Manstu eftir óhappi?
-Við slógumst, urðum blá og marin og lærðum að komast yfir það.
-Við lékum okkur í nýbyggingum, fundum upp leiki með naglaspýtum og drasli og átum Maðka og reyktum njóla. Þrátt fyrir aðvaranir voru það ekki mörg augu sem duttu út og ekki lifðu maðkarnir inni í okkur til eilífðar og margir gáfust upp á fyrsta njólanum!
-Við hjóluðum eða gengum hvert til annars, bönkuðum á dyrnar, gengum inn og létum eins og heima hjá okkur.
-Við lékum okkur úti eftir kvöldmat, fórum í fallin spýta, eina krónu, eltingaleik eða feluleik, svo ekki sé minnst á löggu og bófa. Svo þegar aldurinn sagði til sín fórum við í kossaleik og eignuðumst kærustu/kærasta.
-Það þurfti engar félagsmiðstöðvar eða neina til að stjórna okkur - við stjórnuðum okkur sjálf.
-Sumir nemendur voru ekki eins glúrnir og aðrir, þeir lentu í tossabekk. Hræðilegt…. En þeir lifðu af.
-Engin vissi hvað Rítalín var og engin bruddi pillur sem barn.
-Við fórum í sunnudagsskóla eða sóttum KFUM og K, sungum og vorum í Skátunum og lærðum hnúta og kurteisi.
-Ef það sprakk á hjólinu lagfærðum við það í sameiningu og alveg sjálf.
-Morgunkornið okkar var m.a. TRIX morgunkorn, og við lifðum af litarefnið í því…

OG AFLEIÐINGIN ER ÞESSI:

Síðustu 50 ár hafa verið sprengja nýsköpunar og nýrra hugmynda. Við áttum frelsi, sigra ósigra og ábyrgð og við lærðum að takast á við það allt saman. Við sem ólumst upp áður en löggjafi og stjórnvöld settu lög og reglur um líf okkar sem þeir segja að sé “okkur sjálfum fyrir bestu”?.

Þessar kynslóðir hafa alið af sér fólk sem er tilbúið að taka áhættu, gott að leysa vandamál og eru bestu fjárfestar nokkru sinni.
Við áttum bara gott líf er það ekki?

(ég rakst á þetta á síðu hjá vini mínum, en kom frá 69.is. ekki það að ég kaupi þetta alveg - enda veit ég of mikið um slys, lesblindu, barnaperra og slæm heimili - en gaman var þá. aldeilis gaman þá)

Enn hafa yfirvöld í versluninni Þjófatúni ekki séð sér fært að leiðrétta fjórtánkrónuránið sem það stundar á viðskiptavinum sínum á hverjum degi. Finnst engum þetta skipta máli nema mér?

Um daginn fór ég í Nóatún og keypti þar kók með smá aukaálagningu en það er hin svokallaða fjórtán króna óútskýrða kassaálagning. Eins og áður sagði hef ég farið í Nóatún í JL-húsinu núna í nokkur skipti og keypt þar 2 lítra flösku af venjulegu kóki. Við kælinn er varan merkt á 225 krónur en þegar á kassann er komið segir fína peningavélin þeirra að gosið kosti krónur 239. Síðan ég bloggaði um þetta fyrst hef ég lagt það í vana minn að biðja um 14 króna afsláttinn sem ég á rétt á, auk þess sem ég hef látið afgreiðslufólkið vita. Ég tek það fram að ég hef tvisvar sagt þetta við óbreytta kassakrakka, einu sinni við verslunarstjórann (sem þakkaði mér fyrir ábendinguna) og núna síðast vaktstjóra kvöldsins í kvöld. Það er einnig vert að minnast á að samtalið við verslunarstjórann átti sér stað fyrir meira en viku síðan, Einar getur staðfest samtalið.

Þetta finnst mér óþolandi frekja og svindl á neytendum. Ég sætti mig ekki við þetta og ég að hugsa um að fara næst með litla skrifblokk með mér í Nóatún og bera saman við strimilinn allt sem ég kaupi. Þetta þýðir bara eitt. Ég lýsi hér með yfir stríði við svindlverslanir Reykjavíkur og má hver sá sem verðmerkir ekki rétt fá að vita að hingað og ekki lengra. Mér finnst hundleiðinlegt að þurfa að verða sjúk neytendalögga til að passa mínar fáu krónur en ég læt ekki vaða yfir mig á skítugum millaskóm lengur. Eigendur Nóatúns skulu vera á verði því að ég er orðin brjáluð.

Ég skora á þá sem þetta blogg lesa að taka þátt í neytendaátakinu mínu. Ekki bara í Nóatúni - heldur í öllum verslunum á Íslandi. Við eigum ekki að láta brjóta á okkur af fólki sem er skítsama um okkur á meðan við borgum þeim peninga. Það hvarflar ekki að mér að hætta að versla í þessum búðum. Frekar ætla ég að fylgjast með og tala um það við hvern sem heyra vill, á þessu bloggi og annarsstaðar. Það fokkar enginn í mér!

Allt í einu bamm. Núna þarf ég að fara að læra. Og vinna. Já - ég held það bara.
Ég tók sögulega leiðinlegt viðtal um daginn.
Ætli ég þurfi ekki að koma því í skjal.

Best að fara heim að leika við köttinn.

I didn’t say that I didn’t say it. I said that, I didn’t say I said it. I want to make that very clear.
(George Romney, 1907-95)

Um daginn var ég í sá ég lítinn kettling í bakgarðinum hjá Einari. Það var í sjálfu sér ekki ýkja merkilegt fyrr en að nokkur tími hafði liðið og kisa virtist hvergi eiga heima. Hún mjálmaði bara ræfilslega og var horuð og þreytt. Við fórum með hana inn í íbúð og ég gaf henni mjólk á meðan Einar sauð fisk. Kisa borðaði og borðaði, svo svaf hún mjög lengi, pínulítil og sæt. Eftir árangurslausa leit af eiganda afréð ég að eiga hana sjálf. Ég borða þá bara Kestine og ryksuga látlaust. Svo fór ég með hana heim Nönnugötuna (já - ég er flutt aftur) og á nóttunni sefur í hálsakotinu mínu pínulítil þrílit stelpukisa sem heitir ekki neitt.

Ég er ekki viss um hvað hún á að heita en hún gleður mig óskaplega mikið :)

P.s. Í gær heyrði ég tikk-takk-tikk-takk og svo sá ég stærsta bros í heimi.

Ég strengi þess heit að vera 100% heiðarleg í allan dag, sama hvers er spurt.

Manstu þegar þú fylgdir mér heim og sagðist hvergi annarsstaðar vilja vera?
Manstu þegar þú raufst skilorð í þrígang með mér?
Manstu?

Við fæddumst að hausti, þú og ég
en ég vissi að þú yrðir að fara.
Eftir að þú hvarfst varð ég aftur ein
og lét hugann reika tilbaka.

Með snjónum kyngdi þér niður á ný
Við áttum daga
Við áttum skammdaga

með hækkandi sól snerist bakið á þér
en ég elskaði þig eins og í september

Það eiga allir guilty pleasures. Mínar snúast aðallega um hallærislega tónlist og internetslúður. Ég fer til dæmis oft á Perez Hilton og les þar viðbjóðslegt súður um seleba sem er þar matreitt af háðskum homma sem gerir fólk svo brjálað að það fríkar út í kommentakerfinu hans. Hann leggur sumt frægt fólk í einelti og er almennt vondur við þá sem hann fílar ekki. Hann hefur ekkert málefnalegt að segja og er frekar hallærislegur gaur. Fólkið í kommentakerfinu hans er oft á tíðum það sem ég myndi kalla rassgat mannlegrar greindar - þótt að sjálfsögðu megi finna þar sérdeilis hnyttna snillinga inni á milli.

Nú þegar kemur að krappí tónlist þá er ég mjög hrifin af henni. Foreigner er t.d. í miklu uppáhaldi hjá mér núna, að ógleymdum Asia, Boston, Yes og öðrum góðum prog-rokkböndum. Popp er þó það sem getur glatt mig einna mest. Gott popp er sjaldgæft og skiptir litlu máli frá hvaða tíma það er til að ég gleðjist. Ég fíla Toto og Spandau Ballet mjög vel, Madonna er drottning (þeir sem fatta það ekki eru illa upplýstir og geta fokkað sér) og Modern Talking eru líka í miklu uppáhaldi hjá mér um þessar mundir. Það er svo magnað að þegar út hafa komið svokallaðir eitís diskar, þá koma oft bara lög sem voru líka krappí þegar þau komu út. Jújú, að sjálfsögðu leynast þar inni á milli gullmolar á borð við Video Killed the Radio Star og Eurythmics, en minna er af tónlistinni sem var sannarlega góð. Eins og til dæmis M.T. og Fleetwood Mac. Þótt að Tango in the Night hafi kannski ekki verið sama meistaraverk og Rumours þá er lagið Big Love alveg hreint dásamlegt. Og hvað með Edge of Seventeen með Stevie Nicks? Snilld.

Svo er það diskóið. Ég kalla reyndar hresst sól og dansvænt faunk líka diskó, aðallega vegna þess að diskó er svo breitt hugtak. Diskó er fyrir mér öll góð og melódíst tónlist sem má hreyfa sig úr sporunum við. Ashford & Simpson - guðir. Ég sá þau spila live í partýi sem heitir Shelter á klúbbnum Vinyl sem skreytti Hubert st. í New York þegar ég bjó þar. Klúbbur þessi ku vera löngu dáinn en partýið er annarstaðar núna - og er orðið eitthvað úllingaelludjamm skv. mínum heimildum. First Choice, anyone? Dásamlegar stelpur - þegar ég heyri Doctor Love langar mig til að flytja inn á diskótek og dansa, dansa, dansa. Ekki má gleyma Change (ekki íslensku), Donnu, Chic, Teddy P. og Díönu Ross til að nefna nokkra (ég var einmitt að finna No one gets the Prize með D.R. - jibbí!). Svo er það Italó diskóið. Þar er nú æði margt misjafnt að finna en inni á milli er þar hreinn unaður.

E.L.O. finnst mér líka vera skemmtileg hljómsveit. Það eru ýmsir sem deila ekki þessu áliti mínu með mér - en hei, ekki fíla ég Pink Floyd eins og flestir sem þekkja mig vita. Það virðist reyndar koma fólki á óvart að tónlistarnörd eins og ég sé ekki með í þeim pakka. Ég fíla þá kannski bara seinna.

Reyndar er ég niðursokkin í Anthony Rother núna. Ég get ekki hætt. Mér finnst leiðinlegt hvað það er lítið spilað af danstónlist og elektró í útvarpinu. Það er ekki í neinu samræmi við íslenska menningu að útiloka raftónlist. Það ætti að hafa sannast með velgengni Bjarkar. Það eru ekki allir að hlusta á klassískt rokk og það eru heldur ekki allir að hlusta á íslenska meðalmennsku. Einu sinni voru til útvarpsstöðvar sem kynntu fólk fyrir nýjum straumum í tónlist. Núna er það bara stútfullt af háskólarokki, lófæ ógeði og einhverju liði sem tekur sig fáránlega alvarlega. Lily Allen er leiðinleg - Ellen Allien er snillingur.

Þú skalt ekki voga þér að slappa af og halda að allt sé í lagi. Ekki sofna á verðinum og láta þér líða vel. Það eina sem hefst upp úr því eru vandræði og leiðindi. Óvæntar uppákomur eru þinn lífsförunautur. Traustið er ekki vinur. Vellíðan svíkur.
Þú skalt ekki halda að þú fáir að njóta hugarfóstra þinna til frambúðar.
Langanir þínar eru lífinu einskis virði, þær eru fyrir og eiga aðeins eftir að valda þér vonbrigðum.
Ekki vona, ekki vilja, ekki hugsa, ekki þylja…

Frekar færðu að bíða eftir engu. Horfa á bak, horfa eftir.
Hér er ekki rúm fyrir þrár. Þær eru ekki fyrir þig.
Farðu frekar heim til þín og lagaðu til.

Má bjóða þér afganginn?

Hvað er málið með þurru steinseljuna sem er hellt yfir hvern einasta rétt sem Prikið hefur upp á að bjóða? Þetta er bragðlaus smekkleysa sem ætti að leggja af sem fyrst. Hún festist í teinunum mínum og passar hvorki við Nachos, beyglur, egg/beikon né skinkusamlokur!

Ég var ekki að borða þar, ég þori varla að drekka kaffið þarna því það er alltaf svo sterkt. Um daginn fékk Sóley svo brennt beikon að það líktist frekar lakkrísreimum en svínakjöti - fyrir utan að bökuðu baunirnar hennar voru kaldar.

Þetta er aldeilis að verða neytendavænt blogg. Ég fór á Aktu-taktu í hádeginu og þar var að finna stórglæsilegt sumartilboð sem hljóðaði upp á einn ostborgara með 1/2 líter af kók á 399. Þegar í búlluna kom tjáði afgreiðslustúlkan okkur að ekki væru til neinar franskar. Á Aktu-taktu!?! (isn’t that, like, against their religion?) Ekkert mál. Við fengum okkur sumartilboðið góða og létum þar við sitja. Þegar við vorum búin að bíða í dágóða stund, stóð ég upp og spurði hvort að maturinn væri ekki á leiðinni. Stelpan flippaði út. ÉG VEIT EKKERT UM ÞAÐ, gargaði hún. - Þau elda þetta bara í einhverri röð! Þetta eldhús kemur mér ekkert við. Ég hló dátt, því að ég hef sérstaka ánægju af fólki sem missir stjórn á sér við kolranga aðila á opinberum stöðum. Þegar ostborgarinn kom loksins gerði ég mér fljótt grein fyrir að ég var ekki á Vitabar (besti borgari í bænum) en þetta var samt arfaslakt. Mér hefur alltaf þótt Aktu-taktu standa fyrir sínu en þetta var þurrasta ógeð sem ég hef smakkað. Það var rifjárnskál á borgaranum sem var bara með einum dropa af hamborgarasósu. Ég fór og spurði sækóbidds kurteisislega um meiri sósu sem hún nánast henti í mig. Glæsilegt það. Brjálað að gera - aha. Frekar dýr beljuhakkssamloka þetta.

Ég er með fleiri sögur. Ég fór á Pizza Hut með Pabba Akureyri og fleirum í gær. Þar starfar heimskasta kvikindi sem ég hef nokkurntíman átt saman við að sælda. Hún er örugglega besta vinkona stelpunnar sem situr fyrir aftan mig í íslensku. Hún kom með pizzur fyrir Sollu sys, Berta hennar og Pabba, danglaði einni þeirra út í loftið og sagði: Hver á þessa? Einhver sagði að það færi eftir því hvað væri á henni. Þá sagði hún: Bara eitthvað. (Say what?!?) Æi, þúst, héddna, þúst kjúklingur kannski… Svo kom næsta pizza. - Á þessari er eitthvað álegg þúst, bara eitthvað grænmeti, eitthvað… Svo sagði hún alveg fullt meira. Hinir muna það kannski betur. Hún var mjög sérstök - ætli þau séu með eitthvað sérstakt prógram þarna á P.H.? Þau vissu ekki hvort þau áttu ólívuolíu eða ekki - plebbabúlla. (Takk fyrir matinn samt pabbi, hann var góður - næst þegar þú kemur býð ég þér á Vitabar)

Svona til að bæta enn einni skyndibitasögunni við þá skrapp ég á Subbuveg áðan. Þar ætlaði ég að fá mér kafbát með kjúklingabringu. Nei, kjúklingabringa var ekki til. Afhverju? Vegna þess að lagerinn skammtar magn þeirra á einhverjum tímabasis og núna eru þær búnar og þau fá ekki meira fyrr en seinna.

Guð er að segja mér að elda oftar.

Ég vona að einhver frá Neytendasamtökunum lesi þetta blogg vegna þess að ég veit að verslunin Nóatún í JL-húsinu brýtur lög. Það er bannað að merkja vörur með einu verði í hillu og rukka svo fyrir annað (og hærra) við kassann. Ég keypti 2 lítra af kók. Á hátækni-skjá-verðmerki-fyrirbærinu stóð að tveir lítrar kostuðu 225 kr. Þegar ég kom á kassann, rukkaði úllingurinn mig um 239 kr. Ekki það að mig muni um 14 krónur en mig gæti farið að muna um ca. 15% hækkun á öllum vörum sem ég kaupi í þessari búð. Leiðréttið mig ef þetta er vitlaust, ég er ekki góð í prósentureikningi. OK, 14 af 225 = 28 af 450 = 56 af 900. Ok, kannski eru það ca 6% en mér er fokk sama. Þetta er ólöglegt og ég hata að búðir geri þetta. Hér í den var ég alltaf að kvarta í 10-11 í Lágmúla útaf svona löguðu og þeim fannst ég bara leiðinleg af því að ég vildi ekki borga kassaverðið og bara auglýsta verðið. Í Bónus má sér til gamans líta í frystinn af og til. Þar eru stundum verðmerktar 2-3 tegundir af frönskum (var alltaf að versla í Bónus þegar ég vann í Breiðholti og alltaf það sama svo að ég veit hvað ég er að tala um) en verðmerktu franskarnar voru ekki endilega franskarnar sem voru í frystinum.

Ég hef í mörg ár þráð að frílansa fyrir neytendasamtökin til að uppræta svona tussuskap. Það er óþolandi þegar stórfyrirtæki reyna að svindla á manni. Eitt enn, hafa fleiri en ég tekið eftir því hvernig það hefur orðið erfiðara og erfiðara að sjá á verðskjáinn á kassanum. Stundum verður maður að teygja sig yfir búðarborðið og beygla sig svo til vinstri svo að hægt sé að fylgjast með því hvort nokkuð sé verið að láta mann borga 239 krónur fyrir vöru sem kostar 225.

Ég sat inni í herberginu þar sem allir slúðra. Ég hlustaði á leiðinlegar samræður á meðan blysið brann. Allt í einu gengur inn ILMVATNSKONAN ILLA. Já, sú sem lét mig hnerra í allt fyrrasumar inni á dagskrárdeild. Mér finnst hún fín en guð minn góður, hún hlýtur að halda ilmvatnsbúðunum í Kringlunni gangandi alveg ein og óstudd. Ekki meira en mínútu síðar fann ég hvernig alkóhólblandaður lavenderilmurinn læddist upp í nasirnar á mér. Kláðinn kom eins og svo oft áður og situr þar enn. Hvernig í andskotanum er hægt að vera með meira ofnæmi fyrir einni konu en heilu sumri? Hnerr!