Helga Þórey í Undralandi undrast

Jæja. Enn á ný stend ég frammi fyrir flutiningum. Þetta væri nú ekki Helgu veröld ef ég flytti ekki að minnsta kosti einu sinni á ári. Það er nú samt sem áður framför því að fram til 2004 flutti ég alltaf tvisvar á ári. Mig langar í Jólahúsið, það er gimsteinn. Kannski ætti ég að versla stærra en það væri svo yndislegt að vera ein. Alein. Kannski eigum við ekki samleið lengur, ég og húsið - en það eru sniðug fyrstu kaup. Svo er alltaf hægt að henda því í leigu. Ójá. Ég gæti meira að segja keypt það og flutt í það seinna. Hmm…

Það hefur mikil gósentíð ríkt í vinnulífi mínu. Samt sem áður er ég að hugsa um að fara aftur í skólann í haust. Ég hata skólann svo mikið. Hvers vegna verð ég að klára þetta helvíti. Jarðneska helvíti sem það er að sitja með ómálga vitleysingum tíma eftir tíma, dag eftir dag, viku eftir viku, mánuð eftir mánuð… ég ímynda mér að engum leiðist þar jafnmikið og mér.

Svo er ég ekki hress með skattamál. Djöfull og helvíti. Ég hef ekki efni á þessu sjitti. Svo tannsi og allt það. KRAPP.

I feel good, I feel great, I feel wonderful.
(Bob Wiley)

Skatturinn er að fara að ríða mér í rassgat.
Bigtime.

Mér finnst ég vera tóm og uppurin eftir þessa helgi fulla af gleði. Mig langar í tímavél og replicator. Ekki væri verra að geta bímað sig líka. Ég veit ekki hvert ég myndi fara. Jú, ég myndi fjölfalda klínkskálina mína og fara með hana í bankann og fá seðla, fjölfalda þá og henda þeim inn á kortið. Að því loknu myndi ég kaupa mér miða til New York. Þar myndi ég chilla á Washington sq. og borða sushi í öll mál. Svo myndi ég fara út á Coney Island á laugardaginn og dansa á broadwalkinu. Mig langar heim. Gaman væri að fara í rússíbanana í Six Flags og svo myndi ég finna fína sýru til að droppa.

Gaurinn sem lék Scotty lét skjóta sér út í geiminn að sér látnum. Það minnir mig á skemmtilega bók. Ég ætti kannski að lesa hana aftur.

…svo fór hún heim og skildi að ekkert hafði gerst sem ekki var hægt að laga. henni þótti vænt um reynsluna en hún hugsaði stundum um biturðina. en hvað um gleði? spurði hún sjálfa sig. hún vissi að örlögin voru í höndum hennar en ekki munni… seinna þótti henni lítið um hugsanir þess tíma. hún sagði við sjálfa sig að ekkert væri svo slæmt að henni tækist ekki að ganga í gengum það án hjálpar. henni hafði fundist hún lítillega yfirgefin af fólkinu í kringum sig. ekki vegna gjörða sinna, heldur vegna endurtekninga sinna.

hún minntist prinsins. hún minntist þess sem hann gaf henni á köldu hausti, þegar hún taldi alla von um velgjörð manna vera úti. hún minntist hreinleikans og hún minntist þess þegar hann sagði henni að hún yrði sannarlega hamingjusöm þega gullið berði að dyrum. hún skildi að hlutverk hans var guðlegt og að hann hefði birst vegna þess að hún þurfti þess. enda hafði hjarta hennar verið tæmt…

hjartað fann fyllingu á ný. spádómur vinar hennar reyndist sannur en hún gleymdi honum um langa stund, þar til gullið bar að dyrum. hvort að gullið var tilbúningur eða óskhyggja, var ekki ljóst en hún vissi að ef heiðarleikinn gleymdist aftur myndi hún steypa sjálfri sér í glötun.

hún minntist orðanna, hlutverkanna og barnanna. hún vissi að allt var opið á ný og hún vissi að ef hún tapaði þá ætti hún að minnsta kosti einn vin sem myndi grípa hana. en undir niðri grunaði hana að þess gerðist ekki þörf.

Þetta reddast - mér sýnist það.
Ég held það.

now here you go again
you say you want your freedom
well who am I to keep you down
it’s only right that you should
play the way you feel it…

Fimm daga sæla í landinu sem læknar mig að innan. Það var hlegið, sungið, drukkið og dansað. Alltaf eins og að koma heim.

Spennum beltin.

Ég hlakka svo til að hitta Færeyingana mína. Þau eru svo skemmtileg. Margt hefur breyst síðan ég var þar fyrir einu og hálfu ári. Vá, mér finnst eins og það sé miklu lengra síðan. Magnað. Þá var gekk ég um með ofurlítinn vonarneista í hjartanu, ég leyfði fólkinu hennar Eivarar að faðma mig með sínum stóru örmum. Hvernig er annað hægt en að elska þau…

Þegar ég kom heim breyttist allt. Janúar beið með sína myrku daga og það var dimmt lengi. Ég hugsa ekki oft um það lengur en ég man ennþá hvað mér var kalt.

ég nenni bara alls ekki að eiga bleika heimasíðu lengur! ég vil að hún verði appelsínugul eða brún eða græn en samt hressandi! mér dettur ekkert í hug. kannski ætti ég að setjast niður með tússliti. já, ég hugsa það barasta.

annars vantar mig tjald, ég veit að það er sikk níska en ég tími ekki að kaupa mér tjald sem ég nota aldrei. svo segja sumir að ég þurfi oft að eiga tjald. ég hef farið á hróa fjögur ár í röð og ávallt gist í tjaldi. ó það minnir mig á dásamlegu tjaldbjörgunina okkar sölvaborgarsig árið 2004. það var nokkuð glæst.

hver vill lána mér tjald? það þarf ekki að vera fínt. bara að geta haldið úti smáskúrum.

Ég er frjáls eins og fuglinn, flogið næstum ég gæti.
Mér er ekkert til ama flest nú eykur mér kæti.
Alsæll er ég nú orðinn, ekki kann ég mér læti.
Ég er frjáls.

Förum út til að fagna, lyftum freyðandi skálum,
gleði og ánægju aukum, öllum leiðindum kálum.
En þó alltaf við hrópum þegar einhvern við skálum:
„Ég er frjáls.“

Alltaf þegar ég er í heimsókn hjá parents, tökum við systkinin okkur saman og leysum allan heimsins vanda inni á klósetti.

Til dæmis þegar Jói átti vin sem drakk líkjör, aleinn í aftursætinu á bíl foreldra sinna inni í bílskúr í Hnoðraholtinu og þegar Fjóla lenti á næstum því á sjálfskipuðu deitreipi vegna þess að hún var svo hóruleg til fara, þá fórum við bara inn á bað og töluðum um saman. Ég, verandi góða barnið af okkur þremur, klagaði að lokum í m&p sem stóðu með okkur alla leið. Þau vissu nefninlega að við værum ekkert án leiðsagnar þeirra og fordæmis. Aldrei var Fjóla hóruleg framar og aldrei hékk Jói meira í Hnoðraholtinu, því alræmda glæpabæli.

Þegar kvölda tók, dreif ég mig síðan niður í bæ þar sem nýja blokkaríbúðin mín með sundlauginni var. Þar reyndi ég að drekkja rangeygðu gellunni á efri hæðinni sem var nýbúin að stela vinnunni minni en að því loknu reið ég manni vinkonu minnar, bara svona af því að mér leiddist. Að því loknu lét ég svipta kærastann minn læknaleyfinu af því að hann leyfði mér ekki að berja hommaparið sem átti eróbikkstöðina sem ég hataði.

I gotta move to the city.

Anyone, anyone?

Þegar við göngum til náða eftir langan dag skulum við muna hve gott við höfum það þrátt fyrir allt.

Bráðum fer ég til Færeyja og svo kemur Ragga frá Japan.

Jibbí.

Stundum þegar líður á kvöldin hér á Grettisgötunni, hugsa ég til vinkonu minnar. Saman sátum við hérna við borðstofuborðið, drukkum rauðvín og skildum hvor aðra. Ég sakna hennar þegar ég sé myndirnar hennar á veggjunum en ég sakna hennar mest þegar ég hef engan til að tala við. Hún þýddi þennan texta fyrir mig því ég elska þetta lag. Mín kæra Gisella, þú færð ekki diskana þína nema þú heimsækir mig og sækir þá sjálf.

Mi hija, quédate conmigo un rato
Por que andas arrastrando eso desdicha?
Espérame un memento y te desato
Pero, qué enredo te has puesto, muchachita!

Mujer desnudate y estate quieta
A ti te busca la saeta
Y es el hombre, al fin, como sangria
Que a veces a salud, a veces mata…
Y es el hombre, al fin, como sangria
Que a veces a salud, a veces

Múhahaha! Ég var að hlusta á alveg hræðilega tónlist á þeim undarlega vef, tónlist.is. Ég skil ekki alveg hvernig hann virkar. Fá tónlistarmenn stefgjöld eða hafa þeir gefið leyfi fyrir sölu þessara laga/platna?

Kann einhver að útskýra þetta fyrir mér?

Það búa ljótir hlunkar í hálsinum mínum. Ég hef ekki gefið þeim nöfn ennþá, en miðað við hve lengi þeir hafa verið þar þá gætu þeir jafnvel flokkast undir gæludýr…

Þegar ég var lítil stelpa á Ólafsfirði átti ég kött sem hét Sóla. Hún var afskaplega töff kisa og rændi mat hjá nágrönnunum reglulega. Stundum reyndi hún að myrða kanínur eða dúfur strákanna í götunni, en aðallega var hún góð kisa sem svaf uppí hjá mér og beit mig í tærnar. Oft leyfði hún mér að leika með sig, hún var risaköttur í barbíleik og ég mátti stinga henni innan á úlpuna mína og fara með hana í sunnudagaskólann. Hún leyfði mér að klæða sig í dúkkuföt og stundum smakkaði hún Brenni eða Drakúla þegar ég var að borða svoleiðis. Hún drap öll lifandi skordýr sem hún sá og var að öllu leyti afbragðsveiðiköttur, enda var hún undan læðunni á Kálfsá og Berta hennar ömmu.

Þegar við fluttum til Noregs fór hún í sveitina til ömmu og afa og fékk þar að búa með Berta föður sínum. Hann var alltaf að gera sig til við hana en Sóla var vita sambandslaus og fannst hann bara vera með leiðindi. Þegar við komum heim frá Noregi í fríum kom hún alltaf hlaupandi á móti okkur, hún fagnaði okkur og lét klappa sér. Sóla fékk alltaf að vera inni í húsi í sveitinni en eftir því sem árin liðu varð hún að meiri fjósaketti. Eitt sinn veiddi hún fullorðna kríu og þegar hún fór í Garðabæ í pössun til mömmu og pabba tók hún yfirráðin af húsinu af kettinum þeirra henni Pálu og hertók það í þær tvær vikur sem hún var þar. Hún klifraði upp á húsþak og framkvæmdi allskyns töffaraskap á meðan Pála lá aumingjaleg undir sófa.

Fyrir ekki svo löngu fór Sóla í Fagradal. Ég er ekki viss hve gömul hún var, en einhversstaðar á bilinu 16 til 18 ára. Ég hugsa stundum um hana og gula blettinn sem hún bar á enninnu. Ég man ennþá eftir því hvað það stakk þegar hún beit mig í tærnar og hvað mig klæjaði þegar hún hafði klórað mig. Núna leikur Sóla sér í Fagradal með öllum hvolpunum og lömbunum sem við jörðuðum í sveitinni, ég og Guðrún frænka. Hún getur sofið þar í friði fyrir litlum stelpum sem vilja halda á henni og setja í dúkkuvagn. Hún borðar feitar fiskiflugur og segir mjá. Hún Sóla.

Um miðja nótt finn ég alltaf friðinn til þess að skilja sjálfa mig aðeins betur en áður.