Til hamingju með kærastann
February 3rd, 2006 by Helga Þórey
Í gær sagði einn strákur við mig: Ég sé að þú ert komin með kærasta, til hamingju. Á móti spurði ég: Afhverju ertu að óska mér til hamingju með það? Þú myndir aldrei óska mér til hamingju ef ég væri orðin einhleyp.
Málið er að það þykir jákvætt í okkar samfélagi að stunda pörun og framleiðslu. Eins og það eigi að vera markmið hverrar manneskju. Frekar vil ég vera hamingjusöm, örugg og södd, en að eiga kærasta af því að samfélagið segir það. Það er eins og eitthvað í einkalífskurteisisheilabúnaði fólks bilist þegar maður er um þrítugt og á ekki mann og börn. Það er fáránlegt að vera lagður í einelti af samfélaginu fyrir að vera ‘lopapeysuhippi með engin börn’. Oj, hvað þetta til hamingju-dót fór í taugarnar á mér. Hvað er eiginlega að fólki. Eru fyllibytturnar á Sirkus fjölskylda Bridget Jones í dulbúningi?
6 Responses to “Til hamingju með kærastann”
ég þekki fullt af fólki sem að þykir ekkert í heiminum jafn frábært og að eiga maka og því samgleðst það öðrum sem að lenda í því, ég myndi sjálf til dæmis aldrei samgleðjast neinum sem eignaðist allt í einu bíl, enda deyja miklu fleiri í bíltúr en labbitúr. Þegar að ég skildi óskuðu mér margir til hamingju, ég fékk meira að segja fleiri en einn skilnaðarpakka, þessi fyllibytta á Sirkús hefur ábyggilega meint vel, en ekkert endilega verið að meina að þrítugar einhleypar konur væru eitthvað verri en lofaðar, en ef svo er þá er ég samt alla vega sammála honum hvað “lopapeysuhippana” Sjitt þeir eru sorglegir
það skiptir engu máli hvort þeir (lopapeysuhipparnir) eigi börn eða maka eða ekki, því að þeir eiga bara allir að flytja á Árbæjarsfnið þar sem þeir geta spilað hakkýsakk og spilað á panflauturnar sínar í góðum hippfílíling….já og svo auðvitað hlustað soldið á Spilaverk Þjóðanna
Ég hef orðið vitni af því þegar óskað var vinkonu minni til hamingju með það þegar hún losaði sig við kærastan sinn. Svipur sem ég gleymi seint. En sú tók því alls ekki ílla því eftir smá hik kom “já það er nú sennilega bara satt”
Vill nú svo skemtilega til að ég hef fengið að heyra þetta líka ,,Til hamingju með kærustuna” og maður hefur nokkrum sinnum sagt þetta sjálfur, hvað annað getur maður sagt? “Til lukku”, “heppinn þú” eða á maður bara að segja já eða ok þegar manni er sagðar þannig fréttir eða á maður strax að fara að krifja viðkomandi um nánari fréttir?
“til hamingju með kærustuna/kærastann” !!!!?!?!?!??
Stúlka I: nei hæ langt síðan ég hef séð þig!
Stúlka II: já sömuleiðis… hvað er að frétta
Stúlka I: bara allt fínt. Áttu kærasta?
Stúlka II: já
Stúlka I: til hamingju!!!
Stúlka II: Takk
Hvers konar samræður eru þetta?
og já.. ég átta mig ekki á því hvers vegna fólk spyr mann “áttu kærasta?” eða “hva ertu ekki komin með mann?”
En ég fann töfralausnina .. ég eignaðist barn með engum kærasta og allir halda að allt sé voða tabú og enginn þorir að spyrja. Svo er voða gaman að segja bara alla söguna ef einhver vogar sér að spyrja um faðerni barnsins ( spurningin kemur auðvitað mjög sakleysislega þó viðkomandi viti alveg svarið)
Maður sér alveg “guð hvað það verður gaman að tala um þetta í næsta saumaklúbbi” svipinn á fólki. Það finnst mér hressandi..
Marta: Enda er ég grilluð um faðernismál þín við hvert tækifæri. Það þora allir að spyrja mig. Hvað heitir hann? Er hann sætur? Hefur hann hitt Hjört? Blablablablabla…
Þrítugar ólofaðar konur eru náttúrulega þjóðarskömm. Svo einfalt er það nú.