Helga Þórey í Undralandi undrast

Það er ekkert gaman að vera inneignarlaus. Ég er alltaf að missa af einhverjum símtölum og get ekki hringt til baka.

En það sem gleður mig sérstaklega í augnablikinu er að ég er búin að taka svaka stökk í vélritun. Ég var alveg ágæt fyrir en núna er ég miklu betri. Ég hef líka alltaf átt í smávegis vandræðum með efstu línuna (þ.e. tölurnar) en núna er það allt að koma líka. Vei! Ég hefði kannski átt að hætta í vélritun þegar við vorum búin með tölurnar.

Annars er ég búin að vera að fylgjast með samskiptum fólks á internetinu. Fólks sem ég þekki sama og ekkert. Hnýsni mín er óendanleg og myspace er æðislegt rúnk.

I WOULD LIKE TO BE YOUR PENPAL FRIEND FOR EVER, I AM LOOKING WOMEN FOR BUSINESS PARTNER & ALSO TO DO MARRIAGE. IF YOU ARE INTERESTING KINDLY PLEASE RESPONSE.

Núverandi einhverfudjobb mitt er í Breiðholti. Það skrýtnasta við Breiðholtið er að það er fullt af fólki sem vill búa í Breiðholti. Ekki eins og til dæmis Kópavogur, þaðan vilja margir flytja í miðbæinn. Áðan fór ég til dæmis í Bónus og sá þar karlmann á mínum aldri með hundrað krakka, strípur og gervibrúna Gym80 vöðva. Ég (sem er afar takmörkuð) starði á hann og hugsaði: Hvernig getur hann eiginlega brosað? Hann hlýtur að vera ofsa-ofsa heimskur.

Við Marta ræddum þetta með Breiðholtið einhverntímann og þótti alveg magnað að það er til fullt af fólki sem finnst bara fínt að búa í hverfinu og kaupir sér jafnvel íbúðir og hús. Marta er miklu skilningsríkari en ég (a.m.k. í þeirri andrá) og útskýrði fyrir mér hvernig það væru ekki allir eins og ég og að meira að segja sumum þætti það sem mér finnst vera sjálfsögð mannréttindi (að geta labbað í ríkið) þætti öðrum bara ekkert spes.

Þetta samtal varð til þess að ég fyrirgaf landsbyggða pabba mínum, honum Jóni fyrir að vera ekki jafn svalur og ég. Þeir sem til þekkja vita hvað við erum stundum ólíkleg feðgin. Pabbi gamli varð reyndar fimmtugur um daginn. Múhahahaha! Ég veit ekki afhverju ég fyllist illgirni þegar ég hugsa um að hann sé orðinn svona gamall. Kannski vegna þess að hann dissar mig fyrir að verða þrítug eftir smá og segir að ég sé að detta úr barneign.

Isspiss - ég er rétt hálfnuð.

Kastaníutré - Heiðarleiki
15.05-24.05 & 12.11-21.11

Manneskjan er fríð sýnum, en leitast ekki eftir því að ganga í augun á öðrum. Hún hefur réttlæti að leiðarljósi, setur sig inn í hluti og er fæddur samningamaður. Manneskjan fer hinsvegar oft í taugarnar á samferðarmönnum sínum með því að gera úlfalda úr mýflugu, enda er sjálfstraust hennar af skornum skammti.

Hún virkar hrokafull þegar að henni er sótt, enda finnst henni þá að enginn skilji sig. Hún trúir því að ástin komi aðeins einu sinni, sem getur hamlað því að hún finni sér lífsförunaut.

Þann 15. nóvember næstkomandi verð ég þrítug. Mig vantar hugmyndir um framkvæmd ammælisins.

Ég sá bíl og varð ofsalega leið.

Ég hélt að ég yrði föst í laugardegi að eilífu, amen.

Ég er reyndar að klikkast. Það er búið að taka mig marga klukkutíma að senda einn skitinn tölvupóst. Það er búið að vera endalaust lengi loading á gmeil tabinu. En á meðan (við undirleik ljúfra tóna Backstreet Boys úr sjónvarpinu) fann ég eftirfarandi skringilegheit:

Þetta hefst t.d. uppúr því að vera að hanga á skrýtnum stöðum á mánudagskvöldi.

Ég yrði afar glöð ef ég fengi þennan bol í ammælisgjöf.

Svona á maður að stunda almenningssamgöngur.

…og ekki spyrja mig hvernig ég datt niður á þetta helvíti!

Lód búið - Góða nótt…

[image:optic.jpg]

Það rignir og rignir fyrir utan gluggan á Prikinu. Stelpan á barnum sendir mér illt auga því ég er bara með vatn. Mér er alveg sama. Ég sagði upp í V-hlíð í dag. Enda ekki skynsamlegt að vera í fimm vinnum. Mig langar líka að minnka aðeins við mig barvinnuna.

Það besta við að vera lasinn (sem ég er ekki lengur), er dekrið. Dekur fær maður samt bara þegar maður á frábæran kærasta eins og ég. Heppin er ég.

Þvílíkur vinnustaður. Ef ég er veik og get ekki unnið þá er það fáránlegt að ég eigi að redda vaktinni.

Núna ligg ég lasin heima hjá Einari og horfi á breiðbandssjónvarp. Aðallega vegna þess að honum hefur ekki tekist að laga sinkið á tölvu/sjónvarpi (nú verð ég lamin þegar hann kemur heim). En það besta af öllu er það að á sjónvarpsstöðinni STAR! er verið að sýna bíhænd ðe síns hjá Spíttmæðgunum. Ég hlakka svo til þegar þær koma aftur í sjónvarpið. Gaurinn sem leikur Luke er ömurlegur samt.

What Famous Leader Are You?
personality tests by similarminds.com

Þeir sem hafa þekkt mig síðan í fyrrasumar vita eftirfarandi staðreyndir: Þegar við Sölvi fórum á Hróa í fyrrasumar, ringdi svo mikið að lækur myndaðist framhjá tjaldi voru og neyð mikil brast á. Við vöknuðum þunn og vond á fimmtudagsmorgni í polli og það ringdi í gegnum tjaldið. Við ákváðum að skipta liði og hélt ég af stað í bæinn í leit að stígvélum og öðru slíku til þess að verja tjaldið. Þegar í bæinn kom keypti ég hitt og þetta til þess að gera heimili mitt veglegra en ekkert bólaði á segli nokkru sem mig langaði mest í. Leið og bogin fór ég og fann félaga mína og borðaði með þeim pizzu á meðan mesta rigningin gekk yfir. Það var ekki fyrr en maturinn og margir bjórar voru búnir að henni Kristínu Birnu (Krillu), datt þjóðráð í hug. - Helga, þú kaupir bara marga ruslapoka og límir þá saman með nauðgarateipi!!!

Þar sem ég hef horft mikið á C.S.I., Special Victims Unit og enska sakamálaþætti, gerði ég mér strax grein fyrir því hvað nauðgarateip þýddi. Það er svona grátt límband sem er notað til þess að setja fyrir munninn fórnarlömbum ofbeldisglæpa í sjónvarpi.

Nauðgarateipið reddaði festivalinu. Það var notað til þess að líma svörtu ruslapokana saman og búa til splunkunýjan himinn á tjaldið okkar Sölva. Eftir það áttum við besta og þurrasta tjaldið í kampinum. Kærar þakkir til Kristínar. Hún er yndi.

Sölvi eignaðist dóttur á laugardaginn. Til hamingju krúttið mitt.

Haustið 2001 fór ég í fimm daga ferð til New York. Keypti ég þar forlátar íþróttabuxur frá meðalmerkinu Aeropostale. Mér og buxum þessum varð svo óskaplega vel til vina að eftir tveggja ára notkun tóku þær að slitna. Það var þó ekki fyrr en í lok síðasta árs að vandamálið varð alvarlegt. Buxurnar rifnuðu langleiðina upp að hnjám. Tók ég þá til bragðs að hefta þær saman. Það reyndist smellin hugmynd en heftið hélt ekki nógu vel og vildi detta úr. Fékk ég þá þá afbragðshugmynd að líma þær saman með nauðgarateipi. Nauðgarateipið hefur staðið af sér marga þvottavélar, þeytivindur og þurrkara og hefur gert mér kleift að nota buxurnar lengur en nokkur þorði að vona.

Heiður vinkona mín hefur sérstakt dálæti á þessum buxum og ég tala nú ekki um þegar ég smeygi mér í gömlu eróbikkskóna af mömmu til þess að undirstrika lúkkið. Ég spurði Tízku-Ása hvenær hann ætlaði að fjalla um þær í Sirkúsblaðinu og hann kvaðst afar spenntur!

Mér finnst pínu spælandi að rennilásarnir á hliðum skálmanna hafa nú alveg gefið upp öndina, en kannski er það aðeins til þess að blása lífi í eftirlifandi glæður þessarra fögru buxna.

Það er nú gaman að segja frá því að nasíski (og narsissíski) yfirmaður minn hefur komist á snoðir um bloggið mitt og er hér farinn að kommenta hægri vinstri undir nafni síns andlega leiðtoga. Svo að nú verð ég víst að skrifa meira um hann svo honum líði betur í sálartetrinu sínu. Til dæmis í gær byrjaði hann að blaðra um það að Lost væru góðir þættir. What type of shit is that? Er hann ekki með réttu ráði? Það er ENGINN svona meikaður og vel snyrtur á eyðieyju. Í betri þáttum, eins og t.d. Desperate Houswives er fólk útlítandi í samræmi við aðstæður. Þegar ég var au-pair í BNA bjó ég í mjög áþekku hverfi og Fairview. Allar konurnar litu út eins og milljón bökks, því þær áttu peninga til þess.

Í Survivor er enginn jafn smart og í Lost, ég er ekki einusinni viss um að vinkonur mínar á Wisteria Lane séu svona stællegar. En hver er ég til að rífast um það - ég er eigandi límbandsbuxna, og líður afar vel…

Ég nenni ekki að gera neitt. Mig langar bara að liggja í bælinu.