Feed on
Posts
Comments

Ég get játað það núna að mér fannst Man of Constant Sorrow ekkert spes í ofmetnu myndinni með George Clooney. Reyndar voru allir búnir að segja að hún væri geðveikislega, óggislega frábær! Kannski var búið að hæpa hana of mikið – eða eitthvað – kannski þarf ég að sjá hana aftur. ENÍVEIS, þá var ég að heyra það með Dylan á rokkenról playlistanum í tölvunni og mér finnst það miklu betra. Þúsund milljón trilljón sinnum. Ekki bara betra, mér fannst það gott í fyrsta skipti.

Hahaha – ég var að tala við pabban úr Stellu í orlofi í símann(ef þetta sé þá maður! – deg og dine gummistövler). Frábært!

Comments are closed.