Hún Anna hefur fundið upp á því snjalla hugtaki nútímakonueinkenni. Á hún þá við okkur sem tolla ekki vel í samböndum m.a. vegna þess að við eru of uppteknar af eigin lífi og siðum. T.d. fannst mér óþolandi að geta ekki drukkið kaffi með Mörtu ef mér sýndist svo þegar ég var síðast í löngu sambandi. Ekki það að ég mætti það ekki, heldur vegna þess að þegar maður deilir lífi með einhverjum þá verður maður líka að díla við þeirra siði og sérþarfir. Þessu nenni ég hreinlega ekki. Ég get sætt mig við ýmislegt - og hef gert (á líka Íslandsmet í kærustum) - t.d. matvendni, óhóflega kaffineyslu, ökuníðingshátt (ætla aldrei að vera með slíkum aftur), leiðinlega vini (það versta í heimi!), táfýlu, skegghár á vaski, smekkleysu, hevímetal, lélega bólfærni (OJ!), sjálfstæðisflokkinn og síðast en ekki síst, mömmudrengi.
Veit ég vel að þetta er ekki algilt og þetta snýst ekki um karlmenn, þannig séð. Þetta snýst um almennt viljaleysi mitt til að semja um breytingar á lífi nema að gaurinn sé frábær. Og eins og lög mæla um þá er það nú svo að þegar ég hitti gaura og verð brjálæðislega skotin í þeim þá finnst þeim ég vera óggislega fín stelpa - og ég vona að við verðum alltaf vinir. Megið þið éta úldinn hund, mellurnar ykkar!
Já - Það sem ég meinti er að ég nenni ekki að kompromæsa fyrir hvern sem er… Elska mig of mikið - og ég get ekki þolað stráka sem finnst ég ekki frábær. Ég missi bara áhuga á þeim ef þeim finnst Helga ekki vera great eða eru með of mikið vesen. Eða kannski er ég bara húrrandi egóisti sem á enga von. En ég vil frekar vera ein en að vera með einhverjum sem ég er ekki örugg með, kann ekki að tala, les ekki (mogginn telst ekki með), á gamlar kærustur sem hverfa ekki, kýs sjallann, eldar vondan mat, fílar ekki Woody Allen og vill ekki flytja til útlanda. Lífið er of stutt.
