Helga Þórey í Undralandi

Ég hitti hann áðan í stutta stund (ég gisti reyndar hjá honum, siðsamlega). Við rifumst ekki neitt og það var fínt. Stundum veit ég ekki hvar rifrildin byrja. Oft er það vegna þess að honum finnst ég vera að ráðast á sig eða að ég missi þolinmæðina. Þolinmæði er einmitt mikilvægur faktor í þessum rifrildum. Hann missir hana. Ég er ekki að reyna að halda því fram að ég sé fullkomin eða neitt slíkt. Stundum er ég algert fífl, hef enga þolinmæði og tryllist.

Núna er tími til að hreyfa sig. Ég nenni ekki að vera í sjúka ruglinu sem þetta samband var lengur. Gallinn við planið er að mig langar ekki til að hætta að fara á Sirkus, reyndar vil ég oft fara minna, en það er mikið vegna þess að það er alltaf sama fólkið þar. Málið er kannski að kíkja þangað, en það er pain þegar hann er þar. Allt verður öfugsnúið og skrýtið. Æ-i hvað er ég samt að rugla. Ég nenni bara ekki að þurfa að vera með þetta ofan í mér. Ég vil fá að vera í friði. Skrýtið hvað þetta er félagslega erfitt – honum finnst það reyndar líka. Enda er þetta ekkert persónulegt óþol, ég er bara ekkert að fá frið til að díla við þessi leiðinda, leiðinda, erfiðu, sáru sambandsslit.

This just in… svona til að vera fullkomlega í mótsögn við sjálfa mig, verð ég að minnast á eftirfarandi: Djöfull líst mér vel á afleysingagaurinn í vinnunni. Hann er svaka sætur. Svo er hann æðislega almennilegur og hættur að ganga með þennan helv. hring sem hefur fælt mig hingað til. Namminamm – strákakjöt. Ekki það að ég sé stressuð, það besta við að kynnast fólki er að maður hættir ekkert að þekkja það. Ég ætla að sjá hvað gerist næst þegar við hittumst, annars er líka bara fínt að horfa og vera ekkert að flækja málin. Ég er mjög afhuga samböndum þessa dagana, enda væri annar gaur ekkert nema snuð fyrir mig núna. Rebound sýning vorsins verður ekki í boði Helgu. En í sumar, þá ætla ég að ríða eins og hóra á útsölu.